كافران گفتند : اين افسانههاى پيشينيان است كه هر صبح و شام بر او املا مىشود و او آن را مىنويسد . ( 5 )
بگو : اين كتاب را كسى نازل كرده است كه نهان آسمانها و زمين را مىداند ، او پيوسته آمرزنده و مهربان است . ( 6 )
گفتند چرا اين رسول غذا مىخورد و در بازارها راه مىرود ؟ چرا فرشتهاى بر او فرود نمىآيد تا همراه او بيم دهنده باشد ؟ ( 7 )
چرا از آسمانى گنجى برايش فرستاده نشود ؟ چرا او را باغى نيست كه از آن بخورد . و ستمكاران گفتند شما فقط از يك انسان مجنون پيروى مىكنيد . ( 8 )
بنگر چگونه براى تو داستانها مىآورند آن چنان گمراه شدند كه توان پيدا كردن راهشان نيست . ( 9 )
بزرگ و زوال ناپذير است خدايى كه اگر بخواهد بهتر از آن به تو ارزانى دارد ، باغهايى كه در آنها نهرها جارى باشد . و قصرهاى مجلّلى برايت پديد آورد . ( 10 )
تفسير :
تَبارَكَ الَّذِي
؛ بركت به معناى خير و نيكى فراوان است و از اين مورد است عبارت « تبارك اللَّه » يعنى خداوند پر بركت و خير محض است . قرآن را به دو علّت فرقان گويند :
1 - چون جدا كنندهء حق از باطل است .
2 - به اين سبب كه تمام قرآن يك مرتبه نازل نشده است . بلكه به طور پراكنده فرو فرستاده شده و ميان آيههاى آن فاصله زمانى بوده است .
لِيَكُونَ لِلْعالَمِينَ نَذِيراً
؛ ضمير در فعل ليكون ، يا به عبد بر مىگردد يا به فرقان و كلمهء
« لِلْعالَمِينَ »
عموميت دارد لذا جنّ و انس را در بر مىگيرد .
كلمهء « نذير » يا صفت مشبّه به معناى اسم فاعل است يعنى بيم دهنده . و يا به معناى مصدرى ( انذار ) است يعنى بيم دادن و اين همانند كلمهء « نكير » است كه به معناى انكار است .