روز محافظت مىكند ؟ بلكه آنها از ذكر پروردگارشان اعراض كنندهاند . ( 42 )
بلكه براى آنان معبودهايى است غير از ما كه آنها را از عذاب منع كند ؟ آنها نه ، خود مىتوانند خود را يارى كنند و نه از طرف ما يارى مىشوند . ( 43 )
بلكه ما ، ايشان و پدرهايشان را بهرهمند ساختيم تا عمرهاى آنها طولانى شد ، آيا نمىدانند كه ما مىآوريم زمين را در حالى كه مىكاهانيم از كنارهاى آن ؟ پس آيا كافران پيروزند ؟ ( 44 )
بگو : بطور تحقيق شما را به وسيلهء وحى انذار مىكنم و حال آن كه اين كران ، دعوتى را كه با آن انذار مىشوند نمىشنوند . ( 45 )
تفسير :
وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ
؛ در اين آيه خداوند پيامبرش را در مقابل استهزاى كفّار دلدارى مىدهد كه سرگذشت پيغمبران قبل مىتواند براى او الگو باشد و هم چنان كه پيروان ( نافرمان ) آنها را در مقابل نافرمانيهايشان به عذاب الهى دچار شدند كسانى كه او را استهزا مىكنند نيز به سزاى اعمالشان خواهند رسيد .
قُلْ مَنْ يَكْلَؤُكُمْ
؛ بگو : چه كسى شما را در شبها و روزها از كيفر خداى رحمان نگهدارى مىكند ؟
بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُعْرِضُونَ
؛ بلكه ، آنها از ياد پروردگارشان رو گردانند : خداى را در انديشهء خود جاى نمىدهند تا چه رسد كه از كيفر او بيم داشته باشند .
مراد آيه اين است كه نخست خداوند پيغمبرش را امر كرده تا از آنها بپرسد كه نگهدار آنها از عذاب الهى كيست ؟ و سپس بيان فرموده كه آنان شايستهء چنين سؤالى نيستند ، زيرا از ياد كسى كه آنان را حفظ مىكند رو گردانند .
أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ
؛ در اين عبارت خداوند به وسيلهء « ام » كه به معناى « بل » مىباشد ، از گذشتهء صرف نظر كرده و مىفرمايد : بلكه آنها را معبودهاى مختلفى است كه عذاب را از ايشان دفع مىكنند بيش از آن كه ما آنان را حفظ كنيم . سپس