پس مرا عبادت كنيد . ( 25 )
و گفتند : خداوند رحمان ، فرزند دارد ، منزّه و پاك است او بلكه آنها بندگان برگزيدهء اويند . ( 26 )
در گفتار از او پيشى نمىگيرند و به امر او عمل مىكنند . ( 27 )
خداى تعالى مىداند ، آنچه در برابر آنها است و هر چه پشت سر آنها است . و شفاعت كنندگان هم شفاعت نكنند مگر كسى را كه خدا مىخواهد و رضا دهد و آنها را ترس ( عذاب ) او ، ترسانند . ( 28 )
هر كس از آنها بگويد : من خداى به حقّ غير از ذات حق تعالى هستيم پس او را دوزخ جزا دهيم . اين چنين ستمكاران را جزا دهيم . ( 29 )
آيا آنان كه كافر شدند نمىبينند كه آسمانها و زمين به هم بسته بودند و ما آنها را از هم جدا ساختيم و هر شىء زندهاى را از آب آفريديم پس آيا ايمان نمىآورند . ( 30 ) .
تفسير :
أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً
؛ « ام » در اين جا منقطعه و به معناى بل و همزه است و دلالت بر اعراض از ما قبل و انكار ما بعد مىكند ، يعنى درست نيست كه از جنس زمين خدايانى انتخاب كنند و معتقد باشند كه آنها مردهها را زنده مىكنند و زنده شدن مردگان به وسيلهء اشياى بى جان ( بتها ) از مردود ترين عقايد است ، در حالى كه لازمهء ادّعاى الوهيّت براى بتها اعتقاد به زنده شدن مردگان به وسيلهء آنها مىباشد زيرا تنها كسى شايستهء الوهيت است كه بر هر امر ممكنى قادر باشد . « من الارض » يعنى از زمين و اين عبارت از قبيل فلان من الكوفة است كه به معناى كوفى مىباشد و در معناى
« آلِهَةً مِنَ الْأَرْضِ »
دو احتمال وجود دارد :
1 - مراد اين است كه اين بتها در روى زمين عبادت مىشوند .
2 - منظور بتهايى است كه از جنس زمين ساخته مىشدند ، زيرا يا از بعضى سنگهاى روى زمين تراشيده مىشدند ، و يا از برخى جواهرات زمين تهيّه مىشدند .