به طور كامل به او داده نشود يا بعضى از نيكيها و حسناتش باطل شود . اين فعل
« فَلا يَخافُ »
به صورت نهى نيز خوانده شده ، يعنى بايد از ظلم و تضييع حق ايمن باشد و نترسد .
« كَذلِكَ »
عطف بر
« كَذلِكَ نَقُصُّ »
مىباشد ، يعنى چنان كه احوال گذشتگان را به تو خبر داديم و همانطور كه آن آيات مشتمل بر وعيد را فرو فرستاديم ، تمام قرآن را نيز فرستاديم و آيات تهديد آميز را در آن تكرار و با الفاظ مختلف بيان كرديم تا از معاصى بپرهيزند ، يا ايمان آوردن به قرآن ، شرفى بر ايشان ايجاد كند و يا اين كه با توجّه به قرآن به يادگيرى كيفرهاى الهى نسبت به امّتهاى گذشته بيفتد .
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ
؛ اين جمله تعظيمى است براى خداوند سبحان و به اين منظور بيان شده كه بندگان خدا از اوامر و نواهى و وعيدها و وعدهها و آنچه امور ملكوتى او بر آن جارى است ، به او توجّه كنند ، و پس از ياد آورى قرآن و نازل كردن آن ، به مناسبت ، فرموده است : و لا تعجل بالقرآن ، اى پيامبر صلى اللَّه عليه و آله موقعى كه جبرئيل وحى را به تو تلقين مىكند ، پيش از آن كه او از قرائت آن فارغ شود تو ، به تلاوت آن مشتاب و همراه او نيز آن را مخوان . در جاى ديگر فرموده است :
لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ
، « اى پيامبر در حال وحى ، شتابان زبان به قراءت قرآن مگشاى . » ( قيامت / 17 ) بعضى گفتهاند : معنايش اين است : اى پيامبر صلى اللَّه عليه و إله تا معانى قرآن براى خودت روشن نشده در خواندن آن براى اصحابت شتاب مكن ، و از خداى سبحان بخواه كه بر علمت بيفزايد . «
وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً
و بگو » پروردگارا دانش مرا افزون فرما .
[ سوره طه ( 20 ) : آيات 115 تا 123 ]
وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً ( 115 ) وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلِيسَ أَبى ( 116 ) فَقُلْنا يا آدَمُ إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى ( 117 ) إِنَّ لَكَ أَلاَّ تَجُوعَ فِيها وَ لا تَعْرى ( 118 ) وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِيها وَ لا تَضْحى ( 119 )
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ قالَ يا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لا يَبْلى ( 120 ) فَأَكَلا مِنْها فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى ( 121 ) ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى ( 122 ) قالَ اهْبِطا مِنْها جَمِيعاً بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً فَمَنِ اتَّبَعَ هُدايَ فَلا يَضِلُّ وَ لا يَشْقى ( 123 )