ترجمه :
و خورشيد را مىديدى كه به هنگام طلوع به طرف راست غار آنها ، و موقع غروب به طرف چپ آنان متمايل مىشود ، و آنها در جايگاه وسيعى از غار قرار داشتند ، اين از آيات خدا است ، هر كس را خدا هدايت كند ، هدايت يافته و هر كه را او گمراه سازد هرگز ولىّ و راهنمايى برايش نخواهد بود . ( 17 )
گمان مىكردى كه آنها بيدارند و حال آن كه خوابيده بودند ، و ما آنان را به سمت راست و چپ مىگردانديم ، و سگ آنها دستهاى خود را بر دهانهء غار گشوده بود ، اگر به ايشان نظر مىافكندى فرار مىكردى و سر تا پاى تو از ترس و وحشت پر مىشد . ( 18 )
اين چنين آنها را از خواب بلند كرديم تا از يكديگر سؤال كنند ، يكى از آنها گفت : چه مدّت خوابيديد ؟ آنها گفتند يك روز يا بخشى از آن ، گفتند : پروردگارتان از مدّت خوابتان آگاهتر است ، پس اكنون يك نفر را با اين سكّهها كه داريد به شهر بفرستيد تا متوجه شود چه كس غذاى پاكترى دارد و با آن ، قدرى براى استفادهء شما بياورد امّا بايد نهايت دقت را داشته باشد و هيچكس را از وضع شما آگاه نسازد . ( 19 )
زيرا اگر آگاه شوند سنگسارتان مىكنند يا شما را به آيين خودشان برمىگردانند ، و در آن وقت هرگز روى رستگارى نخواهيد ديد . ( 20 )
تفسير :
تَزاوَرُ
؛ اين فعل با تخفيف و تشديد « زاء » هر دو خوانده شده به قرائت اوّل اصل آن « تتزاور » بوده ، « تاء » حذف شده و با قرائت دوّم تا در « زا » ادغام « تزّاور » شده است ، و « تزوّر » بر وزن تحمّر نيز خواندهاند از ، زور به معناى ميل مىباشد .
ذاتَ الْيَمِينِ
؛ طرف راست و سمتى كه يمين ناميده مىشود . « تفرضهم » خورشيد به آنها نمىتابيد و شعاع مستقيم خود را از آنها قطع مىكرد .
وَ هُمْ فِي فَجْوَةٍ مِنْهُ
؛ در حالى كه آنها در جاى پهناورى از غار قرار داشتند . معناى آيه اين است : با اين كه اصحاب كهف در وسط پهناور غار كه راه ورود نسيم