ترجمه :
حمد و ستايش سزاوار خدا است كه بر بندهء خود ، اين كتاب را نازل كرد و هيچ گونه كژى در آن قرار نداد . ( 1 )
كتابى كه ثابت و مستقيم و نگاهبان كتب ديگر است ، تا از ناحيهء او بدكاران را از عذاب سخت بترساند و مؤمنان را كه كارهاى نيك انجام مىدهند بشارت دهد كه براى آنها پاداشى نيكو است . ( 2 )
جاودانه در آن خواهند ماند . ( 3 )
و آنان را كه گفتند خداوند براى خود فرزند گرفته است بترساند . ( 4 )
نه آنها به اين سخن يقين دارند و نه پدرانشان ، سخن بزرگى از دهانشان خارج مىشود ، آنها بطور مسلّم دروغ مىگويند . ( 5 )
تفسير :
خداوند سبحان در اوّل اين سوره بندگانش را تعليم داده است كه چگونه او را در برابر بزرگترين نعمتش بستايند و اشاره فرموده است كه مهمترين نعمت او همين قرآن است كه آن را بر پيامبرش نازل فرموده و تنها سبب نجات آنها مىباشد .
وَ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجاً
؛ كمترين اعوجاجى در حقايق آن نيست . « عوج » به كسر عين كژى در معانى و « عوج » به فتح عين كجى در اشياى خارجى است . مقصود آن است كه در معانى قرآن تناقض وجود ندارد .
« قيما » منصوب به فعل مضمر است ، نه حال از كتاب ، زيرا «
وَ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجاً
»