* ( من اخلص لله اربعين صباحاً ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه الى لسانه . ) *
حافظ و بوعلى
رجوع شود به ورقه هاى « تزكيه نفس فلسفى و تزكيه نفس عرفانى » ، مقايسه ميان غزل بوعلى و غزل حافظ در تزكيه نفس .
حافظ ، رندى و ترك عادات و تظاهر به ضدّ عامه
رجوع شود به ورقه هاى « عرفان و تصوف ، مخالفت با عادات و رسوم » .
حافظ ، عشق ، درد عرفانى
رجوع شود به ورقه « درد عرفانى » در اوراق « درد » .
عرفان حافظ
ديوان حافظ يك ديوان عرفانى است و درحقيقت يك كتاب عرفان است بعلاوه جنبه فنى شعر ، به عبارت ديگر عرفان است بعلاوه هنر . در ميان دواوين شعراى فارسى ديوان عرفانى زياد است ، اما ديوانى كه واقعاً از يك روح عرفانى سرچشمه گرفته باشد يعنى واقعاً عرفان باشد كه به صورت شعر بر زبان سراينده اش جارى شده باشد نه اينكه شاعرى بخواهد به سبك عرفان شعر گفته باشد ، زياد نيست .
حافظ و مثنوى و عطار و مغربى قطعاً از اين گونه دواويناند و در رأس همه دواوين از نظر جمع ميان دو جنبه در حد اعلا دو ديوان است :
مثنوى ، حافظ .