ترجمه :
مؤمنان تنها كسانى هستند كه هر وقت نام خدا برده شود دلهايشان ترسان مىشود و هنگامى كه آيات او بر آنها خوانده مىشود ايمانشان افزون مىشود و تنها بر پروردگارشان توكّل دارند . ( 2 )
آنهايى كه نماز را برپا مىدارند و از آنچه به آنها روزى دادهايم انفاق مىكنند . ( 3 )
مؤمنان حقيقى آنها هستند ، براى آنان درجات ( فوق العادهاى ) نزد پروردگارشان است و براى آنها آمرزش و روزى بىنقص و عيب است . ( 4 )
تفسير :
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ
؛ تنها كسانى داراى ايمان كاملند كه خصلت آنها اين است : هر گاه نزد آنان از خدا و قدرت و كيفر سخت او دربارهء گناهان ياد شود دلهايشان ترسان مىشود .
وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إِيماناً
؛ هنگامى كه آيات خدا بر آنها خوانده مىشود به سبب آن ، بر يقين و اطمينان خاطر آنها و همچنين بر تصديق آنها نسبت به آيات قرآن كه قبل از آن نازل شده افزوده مىشود .
وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
؛ امورى را كه دربارهء آن خوف يا رجا دارند به خداوند واگذار مىكنند . خداوند نماز و زكات را به عنوان « ذكر » اختصاص داده چون هر دو داراى شأنى بزرگ بوده و دربارهء آن دو تأكيد بيشترى شده است .
أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا
؛ كسانى كه اين خصلتها را دارا هستند ، آنها در حقيقت شايستهء اطلاق اسم ايمان مىباشند . « حقّا » صفت مصدر محذوف است يعنى « ايمانا حقّا » يا مصدرى است كه جملهء
« أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ »
را تأكيد مىكند هم چنان كه گفته مىشود « هو عبد اللَّه حقا » يعنى « حق ذلك حقا » .
لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ
؛ « درجات » يعنى شرف و كرامت و بلندى منزلت . « مغفرة » يعنى گذشت از گناهان آنها و مقصود از « رزق كريم » نعمتهاى بهشتى است ، يعنى منافع هميشگى كه خداوند به طريق تعظيم از آن به