تفسير :
از ظاهر آيه ، وجوب گوش دادن به قرآن و خاموش بودن هنگام خواندن قرآن در نماز و غير نماز برمىآيد ، ولى بعضى از مفسّران گفتهاند : كه گوش دادن به قرآن و خاموشى هنگام خواندن آن در خصوص نماز پشت سر امامى است كه به او اقتدا شده است به شرطى كه خواندنش شنيده شود .
علّت نزول آيه اين بود كه مسلمانان در نماز سخن مىگفتند در نتيجه اين آيه نازل شد و پس از آن اين عمل در غير نماز هم سنّت شد كه هر گاه در مجلسى قرآن خوانده مىشد ، مردم خاموش مىشدند .
بعضى از مفسّران گفتهاند معناى آيه اين است : وقتى كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم قرآن را هنگام نزول بر شما تلاوت مىكند ، به آن گوش فرادهيد .
امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : هنگامى كه قرآن در نزد تو خوانده مىشود ، گوش دادن و سكوت بر تو واجب است .
لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
؛ تا با اين عمل ( گوش دادن و سكوت ) مشمول رحمت شويد .
وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ
؛ پروردگارت را در حالى كه فروتن و ترسان هستى و آهسته سخن مىگويى در دل خود ياد كن ؛ زيرا آهسته سخن گفتن به اخلاص و قبول نزديكتر و از ريا دور تر است .
ذكر ؛ شامل تمامى اذكار همچون خواندن قرآن ، دعا ، تسبيح و تهليل ، و حمد و ستايش خداوند مىباشد .
بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ
؛ در صبحگاهان و شامگاهان [ خدا را ياد كن ] چون اين دو وقت داراى فضيلت است . بعضى از مفسّران گفتهاند : مقصود از : بالغدو و الاصال مداومت و اتّصال در ذكر است .
وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ
؛ و از غافلان از ذكر خدا كه او را فراموش مىكنند مباش .
إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ
؛ مقصود از اينها ، ملائكه هستند و معناى كلمه « عند » ، قرب