گناهانشان توبه نمايند .
فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا
؛ مقصود از اين آيه نفى تضرّع است ، گويا گفته شده است وقتى كه عذاب ما آمد تضرّع نكردند ، امّا اين كه جمله را به « لو لا » آغاز كرده به منظور دلالت بر اين است كه جز دشمنى و سنگدلى بهانهاى براى ترك تضرّع ندارند .
فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ
؛ امّا همين كه عبرت گرفتن از عذاب و زيانهايى كه به آن وسيله تنبيه شده بودند را فراموش كردند .
فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْءٍ
؛ درهاى تندرستى و گشايش روزى و ساير نعمتها را بر آنها گشوديم ، همانطور كه پدر مهربان نسبت به فرزند ناخلفش انجام مىدهد و براى اصلاح حال او ، گاهى بر وى سخت مىگيرد و گاهى به او ملاطفت مىكند .
حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا
؛ تا وقتى كه به آنچه به آنها داديم ، شاد شدند ، و خوبيها و نعمتهايى كه به آنها داديم بر مستى و گردنكشى آنها افزود و به فكر توبه و عذرخواهى نيفتادند ، لذا از جايى كه هيچ گمان نداشتند آنها را مورد مؤاخذه قرار داديم .
فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ
؛ پس از نجات و رحمت نااميد شدند ، و يا سرگردان و بىراهنما ، مانند .
فَقُطِعَ دابِرُ الْقَوْمِ
؛ نسل آنها قطع شد و هيچ كس از آنها باقى نماند ، و به سبب عذاب الهى بيچاره شدند و نه فرزندى از آنها به جاى ماند و نه اثرى .
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
؛ حمد سزاوار پروردگار جهانيان است كه دشمنانش را به هلاكت رسانيد و كلام خود را بالا برد . اين آيه دليل بر اين است كه در هنگام هلاكت ستمكاران حمد خدا واجب است و اين از بزرگترين نعمتهاست .