شد ، فرستادگان نجاشى نيز كه هفتاد نفر بودند هنگامى كه به حضور رسول گرامى اسلام رسيدند و حضرت سورهء « يس » را بر آنها قرائت نمود ، گريه كردند .
« لام » در
لِلَّذِينَ آمَنُوا
متعلق به « عداوة » و « مودّة » است .
توصيف يهود به دشمنى با اسلام و مسيحيان به دوستى با آن و توصيف عداوة به أشدّ و مودّة به أقرب اشاره است به تفاوت [ روحيه و خط مشى اجتماعى ] ميان اين دو گروه .
يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا
؛ مقصود از اين عبارت اظهار ايمان و دخول در آن است .
فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ
؛ ما را با كسانى كه در قيامت بر ساير ملتها گواهند يعنى امّت محمّد صلى اللَّه عليه و آله و سلم قرار ده ، چنان كه خداى متعال فرموده :
لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ
؛ « تا گواه مردم باشيد » ( بقره / 143 ) . علت اين كه مسيحيان اين سخن را گفتند اين است كه آنان توصيف امّت اسلام را به اين وصف در انجيل يافته بودند .
وَ ما لَنا لا نُؤْمِنُ
؛ استفهام انكارى است ، زيرا با وجود آنچه موجب ايمان آنها مىشد ، يعنى اين كه آرزو داشتند خداوند آنان را از نعمت همنشينى با صالحان برخوردار سازد ، بعيد به نظر مىرسيد كه به خدا و آنچه از جانب او رسيده بود ايمان نياورند .
لا نُؤْمِنُ
؛ در محل نصب است بر اين اساس كه حال و به معناى « غير مؤمنين » باشد ، و « واو » در « و نطمع » حاليه است و عامل در حال اوّل ( لا نؤمن ) معناى فعليى است كه در لام « لنا » وجود دارد و گويى گفته شده : « أىّ شىء حصل لنا غير مؤمنين » ، و عامل در حال دوم ( نطمع ) معناى خود همين فعل است ولى مقيد به حال اوّل شده است ، زيرا اگر گفته مىشد : « ما لنا و نطمع » [ و حال اول در كلام قيد نمىشد ، ] سخن كامل نبود . و مىتوان گفت « و نطمع » حال از « لا نؤمن » است .