[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 146 تا 147 ]
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ ( 146 ) الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ ( 147 )
ترجمه
كسانى كه كتب آسمانى به آنان دادهايم او ( پيامبر ) را همچون فرزند خود مىشناسد ( اگرچه ) جمعى از آنان حق را آگاهانه كتمان مىكنند . ( 146 )
آنچه از جانب خداوند به تو رسيده است حق همان است البته هيچ ترديدى به خود راه مده . ( 147 )
تفسير :
يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ . . .
؛ ضمير در « يعرفونه » به پيامبر اكرم بر مىگردد يعنى آنان [ علماى اهل كتاب ] محمّد ( ص ) را مىشناسند همان گونه كه پسران خود را مىشناسند و آنها را با فرزندان ديگران اشتباه نمىگيرند .
در اين آيه با اين كه نامى از پيامبر برده نشده به دلالت سياق كلام به جاى اسم ظاهر ضمير آورده شده است و اين اضمار براى تعظيم پيامبر و بيان اين مطلب است كه به خاطر شهرت پيامبر نيازى به ذكر نام آن حضرت نيست .
و گفته شده : ضمير در « يعرفونه » به « علم » يا به « قرآن » و يا به تغيير قبله بر مىگردد .
وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنْهُمْ
؛ علّت اين كه فقط گروهى از اهل كتاب را ذكر كرده اين است كه كسانى مانند عبد اللَّه بن سلام و كعب الاحبار را كه اسلام آورده بودند ، خارج كند .
« الحق من ربك » مبتدا و خبر است و در الف و لام « الحق » دو احتمال وجود دارد :
1 - اين كه « لام » ، « عهد » بوده و اشاره به حقانيّت پيامبر است .
2 - اين كه « لام » ، « جنس » باشد به اين معنى كه حق همان است كه از پروردگارت به تو رسيده ، نه از ديگران .
و جايز است « الحق » خبر باشد براى مبتداى محذوف [ و تقدير آيه چنين