1 - حسن و ابن جريح گويند : يعنى امر خداوند ، نسبت به كيفر مشركين كه بر كفر و تكذيب ، پايدارند ، نزديك است . حسن گويد : مشركين به پيامبر گفتند : عذاب خدا را بر ما نازل كن . فرمود : امر خداوند ، فرا مىرسد و هر چه فرا رسيدنى باشد ، نزديك است .
2 - ضحاك گويد : يعنى احكام و فرائض الهى آمد .
3 - جبائى گويد : مقصود از امر خدا ، روز قيامت است . از ابن عباس نيز همين طور روايت شده است . بنا بر اين فعل ماضى به معناى مضارع است . لكن از لحاظ مسلم بودن وقوع قيامت ، در آينده ، مثل اين است كه در گذشته واقع شده است . وانگهى خداوند ، قيامت را از چشم بهم زدن نزديكتر شمرده است .
فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ
: اين خطاب به مشركين است كه روز قيامت و عذاب خدا را تكذيب و مسخره كرده ، مىخواستند كه هر چه زودتر فرا رسد . چنان كه مىگفتند :
« فَأَمْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ »
( انفال 32 : از آسمان بر ما سنگ ببار ) يعنى به اين كافران بگو كه براى رسيدن قيامت و عذاب ، عجله نكنند ، زيرا اينها بموقع خود فرا خواهند رسيد .
سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ
: اين جمله ، به منظور تنزيه و پاك ساختن خداوند ، از عيب و نقصهايى است كه مشركين مىپنداشتند و لايق ذات و صفات پروردگار نبود .
يعنى خداوند بالاتر از اين است كه داراى شريك باشد و بزرگتر از اين است كه نقصى داشته باشد .
يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ
: ابن عباس گويد :
يعنى خداوند فرشتگان را با وحى ، بر هر كس كه خواهد مىفرستد . البته چنين كسى بايد صلاحيت نبوت و سفارت الهى داشته باشد . ابن زيد گويد : يعنى فرشتگان را با قرآن مىفرستد . اين دو قول يكى است . علت اينكه « وحى » را روح مىنامد ، اين است كه :
حيات دلها و جانها به آن بستگى دارد . حسن گويد : منظور از روح ، نبوت است . « من امره » يعنى « بامره » مثل
« يَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ »
( رعد 11 : بامر اللَّه ) .