[ سوره النحل ( 16 ) : آيات 1 تا 2 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
أَتى أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ ( 1 ) يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ أَنَا فَاتَّقُونِ ( 2 )
ترجمه :
امر خدا فرا مىرسد ، بنا بر اين تعجيل نكنيد ، كه خداوند از آنچه شريك قرار مىدهيد ، منزه است . خداوند فرشتگان را همراه وحى ، به امر خود بر هر كه خواهد مىفرستد كه : انذار كند كه جز من خدايى نيست و از عقاب من بپرهيزيد .
قرائت :
تشركون : كوفيان - بجز عاصم - اين كلمه را به تاء و ديگران به ياء خواندهاند .
تنزل : اين كلمه را روح و زيد - از يعقوب - و سهل ، بفتح تاء و زاء و تشديد خواندهاند و « الملائكة » را هم رفع دادهاند . ديگران « ينزل » خوانده و « الملائكه » را نصب دادهاند ، جز اينكه ابن كثير و ابو عمرو به تخفيف خواندهاند .
لغت :
تسبيح : گفتهاند اين كلمه چهار معنى دارد :
1 - تنزيه . مثل
« سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى . . »
( اسراء 1 : منزه است خدا كه . . . ) 2 - استثناء . مثل
« لَوْ لا تُسَبِّحُونَ »
( قلم 28 : چرا استثنا نمىكنيد ؟ يعنى « انشاء اللَّه » نمىگوييد ) .