[ سوره يوسف ( 12 ) : آيات 7 تا 10 ]
لَقَدْ كانَ فِي يُوسُفَ وَ إِخْوَتِهِ آياتٌ لِلسَّائِلِينَ ( 7 ) إِذْ قالُوا لَيُوسُفُ وَ أَخُوهُ أَحَبُّ إِلى أَبِينا مِنَّا وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ إِنَّ أَبانا لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ ( 8 ) اقْتُلُوا يُوسُفَ أَوِ اطْرَحُوهُ أَرْضاً يَخْلُ لَكُمْ وَجْهُ أَبِيكُمْ وَ تَكُونُوا مِنْ بَعْدِهِ قَوْماً صالِحِينَ ( 9 ) قالَ قائِلٌ مِنْهُمْ لا تَقْتُلُوا يُوسُفَ وَ أَلْقُوهُ فِي غَيابَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ إِنْ كُنْتُمْ فاعِلِينَ ( 10 )
ترجمه :
براستى كه در داستان يوسف و برادرانش براى پرسش كنندگان عبرتها است ( 7 ) هنگامى كه ( برادران او ) گفتند : يوسف و برادرش نزد پدر محبوبترند با اينكه ما گروهى نيرومند ( يا پشتيبان يكديگر ) هستيم براستى كه پدر ما در ضلالتى آشكار است ( 8 ) بكشيد يوسف را يا او را بسر زمينى بيندازيد كه توجه پدرتان را مخصوص ( خود ) كنيد و پس از آن مردمى شايسته گرديد ( 9 ) يكى از آنها گفت يوسف را نكشيد و او را در ته چاه اندازيد تا بعضى از رهگذران او را برگيرند اگر كارى ميكنيد ( 10 )
شرح لغات :
عصبة : گروهى را گويند كه از يكديگر پشتيبانى و دفاع كنند ، و بگروهى