بيان آيهء 19 تا 22
شرح لغات :
سقاية . . . وسيلهء كشيدن آب را گويند ، و محلى كه در آن چاه آب است نيز سقاية گويند .
بشارت . . . چيزى است كه بدان سرور در بشرهء صورت ظاهر گردد .
رضوان . . . آن حقيقتى است كه در برابر احسان مستحق گردد .
نعيم . . . از نعمت مشتق است .
ابد . . . زمان آيندهاى است كه انتها ندارد . چنانچه « قطّ » در ماضى به همين معنا است .
شأن نزول :
بگفتهء حسن و شعبى و محمد بن كعب قرظى اين آيه دربارهء على بن ابى طالب عليه السلام و عباس بن عبد المطلب و طلحة بن شيبه نازل شد ، و اين بدانجهت بود كه هر يك افتخار كرده طلحة گفت : من صاحب خانه كعبه و كليد دار آن هستم و اگر بخواهم ميتوانم شب خود را آنجا بسر برم ، و عباس گفت : من داراى منصب سقايت و عهدهدار آن هستم .
و على عليه السلام فرمود : من از اينمصبها كه شما بدان افتخار كنيد چيزى ندانم ولى همين قدر ميدانم كه من مدت ششماه پيش از ساير مردم بسوى قبله نماز گذاردم ، و متصدى امر جهاد و پيكار با دشمنان دين بودم .
و برخى چون ابن سيرين و مرّة همدانى گفتهاند : على عليه السلام بعمويش عباس فرمود : اى عمو ! چرا از مكه هجرت نمىكنى و برسول خدا نمىپيوندى ؟ عباس در پاسخ آن حضرت گفت :
آيا كارى كه من عهدهدار آن هستم فضيلت آن از هجرت بيشتر نيست ؟ منم كه