[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 117 تا 118 ]
لَقَدْ تابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَ الْمُهاجِرِينَ وَ الْأَنْصارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي ساعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْ بَعْدِ ما كادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ( 117 ) وَ عَلَى الثَّلاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ وَ ضاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَ ظَنُّوا أَنْ لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلاَّ إِلَيْهِ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 118 )
ترجمه :
خداوند بخشيد پيغمبر و مهاجران و انصارى را كه در موقع سختى پيرويش كردند از پس آنكه نزديك بود دلهاى گروهى از ايشان بلغزد ، و توبهء آنها را پذيرفت كه براستى وى نسبت بدانها رءوف و مهربان است ( 117 ) و نيز بر آن سه كس كه بازماندند تا وقتى كه زمين با همهء فراخيش بر آنها تنگ شد ، و ( بلكه ) از جان خويش به تنگ آمدند ، و دانستند كه از خدا جز بسوى او پناهى نيست ، خدا بسوى آنها باز لطف فرمود تا توبه كنند كه براستى خدا توبهپذير و مهربان است ( 118 ) .
شرح لغات :
زيغ : انحراف و گشتن دل از حق ، و از همين باب است آيهء
« فَلَمَّا زاغُوا أَزاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ »
« 1 » و نيز « زاغت الشمس » يعنى خورشيد گرديد .
تخلف ( در خلفوا ) : باز ماندن و بجاى ماندن كسى از شخص ديگرى كه
هامش
( 1 ) - و چون منحرف گشتند خدا دلهاشان را منحرف كرد . ( سورهء صف آيهء 5 )