در پاسخ او گفت : خدا ترا هدايت كند . ابن عباس گفته : حليم به معناى بزرگ است و در اصل حليم به كسى گويند كه بر آزار مردم شكيبا و از خطا و گناهشان در گذرد .
ارتباط اين چند آيه با آيات سابق :
چون در آيات قبل ، سخن از منافقان و منع از دوستى و نماز بر مردگان آنها و توقف بر سر قبرشان براى دعا ، بميان آمد بدنبال آن خداى تعالى از دعا كردن براى آنها پس از مرگشان نيز نهى فرمود و چون سخن از نهى پيغمبر ( ص ) و مؤمنان براى دعاى بر مشركان پس از مرگشان بميان آمد خداوند داستان ابراهيم و عذر در آمرزشخواهى او را براى پدرش بيان فرمود . و جملهء
« إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ »
نيز بدين مناسبت ذكر شده كه چون مردى رئوف و مهربان بود اخلاصش در وقت دعا بيشتر و علاقه و حرصش در نجات دادن نزديكان خود از عذاب زيادتر بود و با اينحال چون از رستگارى پدر مأيوس گشت از وى بيزارى خست
.