« وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ »
ابن عباس گويد : يعنى آنان كه باطاعت خداوند قيام كنند و آنهايى كه فرائض خدا و اوامر او را انجام داده و از نواهى او اجتناب مىكنند . زيرا حدود خداوند دستورات و نواهى او است .
« وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ »
اين دستورى است به پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله كه تصديق كنندگان خداوند و معترفان نبوت خود را به ثواب جزيل و منزلت بزرگ و مخصوص مژده دهد ، در صورتى كه تمام اين اوصاف در آنان جمع باشد و بزرگان ما روايت كردهاند كه اين صفات مختص به ائمه معصومين مىباشد . زيرا اين اوصاف بطور كامل در شخص ديگرى جز آنها جمع نشود .
زهرى حضرت على بن الحسين ( ع ) را در راه حج ديدار كرد و به آن حضرت عرضكرد :
جهاد و سختى آن را واگذاردى و رو به حج آوردى ، با اينكه خداى سبحان فرمايد :
« إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ . . . . »
تا آخر ؟ حضرت در پاسخش فرمود : آيهء دنبالش را نيز بخوان كه فرمايد :
« التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ . . . »
تا آخر پس فرمود : هر گاه مردمانى را كه داراى اين صفات باشند ديدار كنيم در آن وقت فضيلت جهاد بهمراه آنان از حج بيشتر خواهد بود ( و بهمراه آنها بجنگ ميرويم )
.