به مالك آن فروخته و بهاى آن را گرفتيد و ديگر اينكه چيز فانى را به باقى و آنچه زائل شدنى است به كالاى دائمى فروختيد .
« وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ »
اين خريد و فروش ، پيروزى بزرگى است كه هيچ چيز بپايهء آن نميرسد سپس خداى سبحان مؤمنينى را كه از آنها جان و مالشان را خريده ، به اين صفات توصيف كرده ميفرمايد :
« التَّائِبُونَ »
كسانى كه بسوى طاعت خدا بازگشت مينمايد و از خلق بسوى وى بريده و از كارهاى زشت گذشتهء خويش پشيمان گشتهاند .
« الْعابِدُونَ »
آنهايى كه خداى يگانه را پرستش نموده و با انجام اوامر و نواهى او روى خوارى بدرگاهش نهند . حسن و قتاده گويند : آنهايى كه بدنهاى خود را در روز و شب بعبادت واميدارند و خداى را در آسانى و سختى ميپرستند .
« الْحامِدُونَ »
حسن گويد : يعنى كسانى كه خداى را در همه حال حمد و ستايش مىنمايند ديگرى گفته مراد آنهايى هستند كه نعمتهاى خدا را با ديدهء اخلاص سپاسگزارى كنند .
« السَّائِحُونَ »
ابن عباس و ابن مسعود و حسن و سعيد بن جبير و مجاهد گفتهاند :
كه مراد روزه دارانند . و از پيغمبر - صلى اللَّه عليه و آله - روايت شده كه فرمود : سير و سياحت امت من روزه است ، و نيز گفته شده آنها كسانى هستند كه در زمين گردش ميكنند و از عجائب خلقت خداى تعالى عبرت ميگيرند . عكرمه گويد آنها طالبان علم هستند كه در جستجوى آن در زمين گردش ميكنند .
« الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ »
يعنى آنهايى كه نماز واجب و فريضه را كه در آن ركوع و سجود است بجا ميآورند .
« الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ »
ذكر « واو » در اينجا دليل بر اين است كه امر بمعروف مستلزم نهى از منكر مىباشد و گويا آنها هر دو يك چيزند و ديگر اينكه در پيشتر جاها نهى از منكر به امر بمعروف مقرون است و از اينرو « واو » در اينجا آمده تا دلالت بر اين مقارنه و نزديكى كند .