دار را سائح گويند چون براى اطاعت پروردگار ترك خواستههاى دل را استمرار دهد .
تفسير :
پس از آنكه خداى سبحان سرگذشت منافقان را بيان فرمود دنبالش مردم را تشويق كرده فرمايد :
« إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ »
حقيقت معناى خريد و فروش در مورد خداى تعالى شايسته نيست زيرا مشترى و خريدار آنچه را كه در ملك و تصرف او نيست خريدارى مىكند و خداى عز اسمه مالك تمام چيزهاست لكن منظور درين آيه همانند معناى آيه
« مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً »
« 1 » است كه لفظ خريدن و وام براى تاكيد پاداش است و چون خداى سبحان ثواب و پاداش را بر خود ضمانت نموده آن را به خريدن تعبير نموده و ثواب را بهاء و اعمال را كالاى آن قرار داده و اين تعبير از باب مجاز مىباشد . و متذكر شده كه جانهاى مؤمنان را كه در جهاد در راه خدا از دست ميدهند و اموالشان را كه در راه رضاى خدا انفاق مىكنند ميخرد و در عوض آن بهشت را بدانها ارزانى ميدارد . و جهاد بر دو نوع است : جهاد با شمشير و جهاد با زبان ، و چه بسا جهاد با زبان رساتر و نافذتر است زيرا راه خدا دين اوست و دعوت بدين ابتدا به زبان است و سپس با شمشير . و ديگر آنكه اقامه دليل بر صحت مدعى بهتر و آشكار ساختن حق و بيان آن ( براى پيشرفت دين ) سزاوارتر است و اين جز با زبان صورت نگيرد . و پيغمبر ( ص ) فرمود اى على اگر خدا بدست تو انسانى را هدايت كند بهتر است براى تو از آنچه خورشيد بر آن ميتابد . و اما جهت اينكه فقط خداى سبحان از خريد جان و مال نام برده اينست كه عبادات دو گونه است بدنى و مالى و قسم ديگرى ندارد و روايت شده كه خداوند سبحان با مؤمنان سودا كند و از اينرو ارج و بهاى آنان را بالا برده و بهشت قرار داده است .
امام صادق عليه السلام ميفرمود : أيا مردمانى كه همتى نداريد ( و در فكر ارزش خود نيستيد ) بهاى بدنهاى شما بهشت است ، جز بدان خود را نفروشيد ، و اصمعى اين
هامش
( 1 ) - كيست كه به خدا وام دهد وام دادن نيكويى .