( 1 ) در خانهء خود نشستند و نه توانستند در خارج بدان منظورى كه رفته بودند كارى صورت دهند ، و بيهوده به هلاكت رسيدند ؟ پس خداى تعالى آيات : « و من الناس من يعجبك . . . » ( آيهء 204 - 207 سورهء بقرة ) را بر پيغمبر صلى اللّه عليه و آله نازل فرمود .
ابن هشام در اينجا اشعارى از خبيب بن عدى و نيز اشعارى از حسان بن ثابت كه در مدح شهداى رجيع و مذمت قبيلهء هذيل سرودهاند نقل كرده است [ ( 1 ) ] .
حادثه بئر معونه ( ماه صفر سال چهارم هجرى )
درست چهار ماه از جنگ أحد گذشته بود كه حادثه ناگوار ديگرى نظير حادثه رجيع براى مسلمانان اتفاق افتاد ، جريان از اين قرار بود كه ابو براء يكى از بزرگان قبيله بنى عامر بمدينه آمد و خدمت رسول خدا رسيد ، حضرت او را باسلام دعوت كرد ، ابو براء نپذيرفت ولى رسول خدا صلى اللّه عليه و آله را مأيوس هم نكرد و به آن حضرت گفت :
اگر چند تن از اصحاب خود را به نجد بفرستى تا آنها مردم آن سرزمين را باسلام دعوت كنند اميد آن هست كه آنها دعوت تو را اجابت كنند .
رسول خدا صلى اللّه عليه و آله فرمود : من از اهل نجد بيمناكم ( و مىترسم اگر كسى را بفرستم بسرنوشت افرادى كه برجيع رفتند دچار شوند ) ؟ ابو براء گفت : كسانى را كه تو بفرستى من آنها را در پناه خود ميگيرم ( كه كسى به آنها گزندى نرساند ) .
حضرت چهل نفر از اصحاب خود را كه از آن جمله بود : منذر بن عمرو ، حارث بن صمة ، حرام بن ملحان ، عروة بن اسماء ، نافع بن بديل ، عامر بن فهيرة . . . .
بهمراه ابو براء فرستاد ، و منذر را بر ايشان امير ساخت .
اينها هم چنان تا جائى بنام « بئر معونة » آمدند و در آنجا حرام بن ملحان را با نامهء كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله براى عامر بن طفيل ( يكى از سركشان قبيلهء بنى عامر )
هامش
[ ( 1 ) ] سيرة ج 2 : 176 - 183 .