( 1 ) كه گاهى اينان و گاهى آن ديگرى پيروز ميشد تا بالاخره از بلاد مزبور نيز كوچ كرده و در ساير شهرها پراكنده شدند .
آل جفنه - يك تيره از فرزندان عمرو - بشام آمدند ، و اوس و خزرج در يثرب منزل گرفتند ، و خزاعة در « مرّا » [ ( 1 ) ] سكونت اختيار كردند ، و أزد ( دو دسته شدند جمعى كه به ازد ) سراة ( معروف شدند ) در سراة مسكن گرفتند ، و دسته ديگر بنام أزد عمان بعمان آمدند ، و پس از اين جريان خداوند سيل را فرستاد و سد مأرب را ويران ساخت ، و در اين باره ( آيهء ذيل ) بر پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله نازل شد :
« و همانا براى سبأ در مسكنشان آيتى بود ، دو باغ از راست و چپ ، ( بديشان گفته شد : ) بخوريد از روزى پروردگار خويش و سپاسگزارى او را بكنيد شهرى پاكيزه و پروردگارى آمرزنده ، پس روى برتافتند و ما هم فرستاديم بر ايشان سيل عرم را . . . » [ ( 2 ) ] .
و « عرم » بنا بگفتهء ابو عبيدة به معناى سدّ است ، و شاهد بر گفتهء او شعر اعشى بنى قيس بن ثعلبة است كه در ضمن قصيدهء طولانى گويد :
و في ذاك للمؤتسى اسوة * و مأرب عفى عليها العرم
و نيز شعر امية بن ابى صلت است كه در ضمن قصيدهء طولانى گويد :
من سبأ الحاضرين مأرب اذ * يبنون من دون سيله العرم
و برخى اين شعر را بنابغهء جعدى نسبت دادهاند .
تذكر : ابن هشام در اينجا بمناسبت نسب اعشى و امية و نابغه را ذكر كرده است هر كه خواهد مراجعه كند ( سيرة ج 1 : 14 )
هامش
[ ( 1 ) ] و اكنون آن را « مر الظهران » گويند .
[ ( 2 ) ] سورهء سبا آيهء 15 - 16 .