( 1 ) گفتند : اهل حمس در حال احرام نبايد از دوغ كشك بسازند ، و يا از كره روغن بگيرند ، و جايز نيست زير خيمهء موئى بروند ، و اگر بخواهند زير سايه بروند جز در خيمهاى كه از چرم ساخته شده باشد نروند .
ديگر آنكه گفتند : مردمانى كه از خارج داخل در حرم ميشوند و قصد حج يا عمره دارند از غذائى كه با خويش بحرم آوردهاند نبايد بخورند ، و در نخستين طوافى كه هنگام ورود بمكة ميخواهند انجام دهند بايد آن را در لباس اهل « حمس » بجاى آورند ، و نبايد در لباسهاى خويش كه با خود آوردهاند طواف كنند و اگر لباسى از مردم « حمس » بدست نياوردند برهنه طواف كنند ، و چنانچه نخواستند برهنه طواف كنند و بناچار در لباسى كه از حلّ همراه آوردهاند طواف كردند ، پس از طواف بايد آن لباس را از تن بيرون كنند و از آن پس كسى حق استفاده از آن لباس را ندارد .
و بالجمله اينها قوانينى بود كه قريش براى خويش و ديگران مقرر كرده بودند ، و اعراب را وادار باطاعت از اين قوانين كردند و از اين رو اعراب ( غير از حمس ) در عرفات وقوف كرده ، و مردان هنگام طواف چنانچه لباسى بدست نميآوردند برهنه ميشدند ، و زنان لباسهاى رو را از تن بيرون ميآوردند و با لباس زيرين خود كه گاهى از جلو و عقب شكافى داشت طواف ميكردند ، و يكى از زنان عرب كه با چنين لباسى طواف ميكرد اين شعر را گفت :
اليوم يبدو بعضه او كله * و ما بدامنه فلا احلّه
و نيز مردى از اعراب كه در لباس خويش طواف كرده بود ، با اينكه آن لباس را بسيار دوست ميداشت روى قانون « حمس » ناچار بود آن را بدور اندازد در اين باره گفت :
كفى حزنا كرى عليها كانها * لفى بين ايدى الطائفين حريم