259 / 873 پسرش را به مدينه فرستاده و در زمان سفير اول در آنجا اقامت گزيده است ( ( 25 ) ) . مضافا اينكه سازمان امامت و نظام وكالت در زمان امام ششم ، حضرت صادق ( ع ) تأسيس شده بود . اگر اين سازمان ناگهان پس از رحلت امام عسكرى ( ع ) و بدون سابقهء ذهنى كه احاديث منتشرهء قبل از سال 260 / 874 غيبت را پيشبينى مىكند ( ( 26 ) ) بوجود آمده بود و حضرت عسكرى ( ع ) ، عثمان بن سعيد و پسرش محمد ( ابو جعفر ) را بعنوان وكلاى امام دوازدهم صريحا منصوب نكرده بودند بازهم سخن راجكوسكى و مونتگمرى وات مىتوانست وجاهتى داشته باشد و توافق با آن منطقى به نظر مىرسيد ، آنجا كه مىگويد :
. . . نظريه اماميه در مورد ائمهء اثنى عشر بر طبق آنچه كه بود به دنبال حوادثى خاص كه بر همه معلوم است ، انجام نشد . اين نظريه تفسير حوادث انتخابى بود و سياستمداران عمدا براى اهداف و ترقى خود - كه شايد هم خيلى ارزشمند بود - خلق كردند ( ( 27 ) ) .
پيش از اين بيان شد كه اماميه ولايت اهل بيت را ركن پنجم اسلام مىدانند .
بر اين اساس ، انجام ساير اركان ( نماز ، زكات ، روزه و حج ) بدون معرفت آنها از درجه اعتبار ساقط است ( ( 28 ) ) . اينان احاديث زيادى نقل مىكنند كه بر لزوم وجود امام تا روز قيامت تأكيد دارد . سخنى مشهور به على بن ابى طالب ( ع ) منسوب است كه مىفرمايد :
« الهى ، بىهيچ ترديد زمين از حجتى كه برپادارندهء دين خداست تهى و خالى نمىماند ، چنين كسان يا رخ مىنمايند و آشكار مىشوند و يا بيم دارند و پنهان مىگردند ، تا اينكه حجت و دلائل روشن پروردگار ، ضايع و نابود نشود » ( ( 29 ) ) .
صفار ( متوفى 290 / 902 ) روايت مىكند كه امام باقر ( ع ) آيه قرآنى « تنها وظيفه تو اندرز و ترسانيدن است و هر قومى را از طرف خدا رهنمايى است » ( رعد ، آيه 7 ) اين گونه تفسير مىفرمود : « نذير پيامبر ( ص ) است ، و در هر زمان كسى وجود دارد كه ديگران را به آنچه پيامبر ( ص ) آورده هدايت مىكند . نخستين هادى پيامبر خداست ، سپس هاديان ( الهدات ) ، يعنى على ( ع ) و ائمه ( س ) ( اوصياء ) » ( ( 30 ) ) .
تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم ( عج ) ( فارسي ) — صفحة 214
مساهمون: جاسم محمد حسين
ص٢١٤