دوم ، هيچيك از ده وكيلى كه در ديدار مذكور حضور داشتند توقع انجام انتخابات ، نامزدى ، يا روشى ديگر در انتصاب جانشين ابو جعفر را نداشتند ؛ در مقابل ، آنان در اين ديدار حضور يافتند تا بدانند چه كسى صراحتا بر طبق دستور امام بعنوان سفير سوم منصوب مىشود .
سوم ، سفير دوم به خادم خود ، ذكا ، دستور داد در هنگام فوتش عصاى دست و صندوق خزانه را به ابن روح تحويل دهد ( ( 15 ) ) . اگر اين اصل را در نظر گيريم كه ده وكيل ديگر ، بويژه ابن متيل كه انتظار مىرفت سفير سوم باشد ( ( 16 ) ) ، انتصاب ابن روح را به رسميت شناختند و نيز شلمغانى ، با وجود آنكه داعيهء سفارت داشت ، ابن روح را بعنوان سفير سوم پذيرفت ( ( 17 ) ) ، اين نكته محرز مىشود كه وى ( ابن روح ) در واقع بايد از سوى شخص امام منصوب شده باشد و ابو سهل نوبختى و يا خاندانش هيچگونه نفوذى بر تصميم امام نداشتهاند .
3 . فعاليتهاى ابن روح نوبختى
به روايت ذهبى ، پس از وفات سفير دوم در سال 305 / 917 ، ابن روح ، جانشين وى به مقر سازمان اماميه ( دار النيابه ) رفت و در آنجا شخصيتهاى اماميه همچون ذكا ، خادم سفير دوم را ديدار كرد . ذكا مواردى را كه مولايش به او سپرده بود ، يعنى عصاى دست و صندوق خزانه كه مهرهاى امام هم در آن قرار داشت را آماده ساخت و چنان كه به وى سفارش شده بود آنها را به ابن روح تقديم كرد . پس از آن ابن روح همراه با ديگر وكلا به منزل محمد بن على شلمغانى ، دستيار نزديك خود كه بعدها مخالفش شد ، رفتند ( ( 18 ) ) .
ابن روح از همان آغاز شايستگى خود را براى رهبرى موفقيتآميز سازمان اماميه بروز داد . زيركى و هوشيارى وى موجب شد تا از پيامدهاى سوء شركت در بحثهاى فرقهاى كه در كاخ ابن يسار ، از مقامات والارتبهء خليفه مقتدر ، برگزار مىشد ، بر كنار ماند . وى تنها بعنوان مستمع در جلسات بحث شركت مىجست . به گفته شيخ طوسى ، ابن روح به قدرى محتاط بود كه حتى خادم خود را بخاطر ناسزاگويى به معاويه اخراج كرد ( ( 19 ) ) . اقدام وى شايد به اين منظور صورت گرفته تا از شرارتهاى