به وى پرداخت مىشد . وى همچنين از حمايت مالى مقامات دولتى و وزراء شيعه همچون بنو فرات برخوردار بود . سفير دوم او را مسئول حفاظت از اموال كرد و وى را حلقهء اتصال بين خود و ديگر وكلاى اماميه قرار داد ( ( 6 ) ) .
به گفته شيخ طوسى ، نوبختى واسطه بين سفير دوم و دو نفر از وكلاء كوفه به اسامى زجوزجى و ابو غالب زرارى بود ( ( 7 ) ) . خدمتگزارى او در وكالت وى را قادر ساخت تا با مقامات بالاى شيعى در دستگاه عباسى بويژه بستگان خود ، بنو نوبخت و بنو فرات در تماس باشد ( ( 8 ) ) . در سال 298 / 910 وى مورد احترام فراوان مردم قرار گرفت . در آن زمان رويداد جالبى رخ داد كه اهميت نوبختى را نشان مىدهد .
شيخ صدوق روايت مىكند كه يكى از علويان موسوم به عقيقى به ديدار وزير ، على بن عيسى جراح رفت و از او درخواست كرد تا مسائل مالى وى را حل و فصل كند ، ولى وزير به سخن او گوش نداد . از اينرو نوبختى پيامى به عقيقى فرستاد و مشكلات او را حل كرد ( ( 9 ) ) . اين روايت از موقعيت اجتماعى نوبختى ، درحالىكه هنوز وكيل سفير دوم بود ، سخن مىگويد .
2 . انتصاب سومين سفير
چنان كه پيش از اين ديديم ( صفحات 71 - 170 ) ده نفر از وكلاى برجسته در بغداد انتظار داشتند جعفر بن احمد بن متيل ، پس از وفات سفير دوم به اين سمت برسد . اما سفير دوم در بستر مرگ درحالىكه همگى بر بالين او گرد آمده بودند ، ابن روح نوبختى را با بيان اين مطلب كه امام دوازدهم دستور فرمودهاند ، منصوب كرد ( ( 10 ) ) .
در آن زمان اماميه دلائل گوناگونى را در انتصاب ابن روح نوبختى بيان مىداشتند . ام كلثوم ، دختر سفير دوم ، چنين مىانديشيد كه ابن روح بخاطر روابط نزديك با پدرش به سفارت منصوب شده است . وى مىگويد پدرش حتى آنچه كه بين او و كنيزانش رخ مىدهد را پيشگوئى كرد ( ( 11 ) ) . در عين حال ، به گفته همين شخص نه وكيل ديگر در بغداد ، به ويژه ابن متيل از ابن روح به سفير نزديكتر بودند ( ( 12 ) ) .
آنچه احتمالش بيشتر به نظر مىرسد اين است كه با وجود تمام اين اوصاف ، شايستگى و