( 1 ) شاعر ديگرى در بارهء آنچه به بغداد رسيده از مصيبت و بدبختى ، گفته است :
بكت عينى على بغداد لمّا * فقدت غضارة العيش الانيق
تبدّلنا هموما من سرور * و من سعة تبدّلنا بضيق
اصابتنا من الحسّاد عين * فافنت اهلنا بالمنجنيق
فقوم احرقوا بالنّار قسرا * و نائحة تنوح على غريق
و صائحة تنادى يا صحابى * و قائلة تقول ايا شقيقى
و حوراء المدامع ذات دل * مضمخة المجاسد بالخلوق
تنادى بالشّفيق فلا شفيق * و قد فقد الشّفيق مع الرّقيق
و قوم اخرجوا من ظلّ دنيا * متاعهم يباع بكلّ سوق
و مغترب بعيد الدّار ملقى * بلا رأس بقارعة الطّريق
توسط من قتالهم جميعا * فما يدرون من اى الفريق
فلا ولد يقيم على أبيه * و قد هرب الصّديق عن الصّديق « 1 »
چشم من براى بغداد گريست وقتى آن طراوت و زيبايى زندگى را از دست داد .
سرور و خوشى ما را به غصه تبديل نمود و وسعت را با تنگى جابهجا كرد .
چشم حسود به ما اصابت نمود و مردم ما را با منجنيق نابود كرد .
از اين رو بعضى مردم به زور به آتش سوخته شدند و زنان نوحهگر بر غرقشدگان گريستند .
زنى فرياد مىزد اى دوستانم ، و زنى صدا مىزد اى برادرم .
زنى بسيار سفيد با چشمان بسيار سياه عشوهگر ، و اندام معطر و مشكآگين فرياد محبت و دلسوزى و ترحم سر داد اما رحم كنندهاى نبود .
هامش
( 1 ) همان مأخذ ، ص 317 .