دوانيقى بر آفريقا را ستوده است بشنويم :
و صبية اكبرهم صغير * اليك من خوف البلايا مور
أ ما ترى فانت بى بصير * طالب خير خطوه قصير
قد ساقه القحط و دهر بور * بل غال نومى بائع مسعور
يمشى برق بطنه مسطور * يهولنى لقاؤه المحذور
و انا من رؤيته مذعور * يروعنى و ليس لى مجير
انّى لما اوليتنى شكور * فهل لما بى من اذى تغيير « 1 »
فرزندانى را كه بزرگشان هنوز كوچك است براى تو از ترس محنت نمىبينى و تو از من آگاهى كه من طالب خيرم كسى كه قدمهايش كوتاه است .
قحطسالى و بدى زمان او را ديوانه كرده بلكه گرانى ، خواب مرا ربوده است .
راه رفتن او با پوست خشكيده نوشته شده . ديدن او مرا مىترساند .
و من با ديدن او مىترسم و من حامى ندارم كه به من كمك كند .
من براى محبت تو تشكر مىكنم . آيا كسى هست كه ضررى را كه گريبانگير من شده است تغيير بدهد ؟
( 1 ) مىبينيد كه گرسنگى چگونه در زمان عباسيان شايع بوده است كه اين شاعر به ابن مهلب پناه برده تا او را از بلاهاى فقر و بدبختى نجات بدهد . و همين شاعر به اميد يعقوب بن داوود مىگويد :
يا ايّها الرّجل الغادى لحاجته * عند الخليفة بين المطل و الجود
انّ الحوائج قد سدت مطالعها * فابعث لها جاه يعقوب بن داود
قالت فطيمة صمّ فينا فقلت لها * ان شاء يعقوب صمنا يا ابنة الجود
هامش
( 1 ) ديوان بشار ، ج 3 ، ص 190 .