وقتى مسكينى در حال نماز به نزد او آمد او با ميل دست و بازو را به سوى او دراز كرد .
بنابراين فقير انگشتر از دست او درآورد كه بخشش جواد پسر جواد بود .
پس خدا آيهاى دربارهاش نازل كرد ، كسى كه چنين منزلتى دارد بگو برشمارد .
همانا ولىّ شما خدا و رسول و مؤمنين هستند . پس اگر كسى مىتواند اين را انكار كند بگو آنها را انكار كن .
خدا فردا دشمن آن كس خواهد بود ، و خدا خلف وعده نمىكند .
( 1 ) اين ابيات از واضحات است كه حاكى از فضيلتى از فضايل امام امير المؤمنين عليه السلام است و اينكه فقيرى به مسجد رسول خدا ( ص ) در يثرب آمد و از مردم خواست به او كمك كنند . هيچ كس به او چيزى نداد و امير المؤمنين عليه السلام نماز مىخواند ، با دست به او اشاره كرد و انگشتر خود را كه كلّ مايملكش بود به او داد و وقتى امام از نمازش فراغت يافت وحى به پيامبر نازل شد . به منظور اعطاى بالاترين نشان و مدال آسمانى كه به گردن او آويخته شد اين آيهء مباركه نازل گرديد :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
« 1 » .
و دلالت اين آيه واضح است كه منحصر كرده ولايت عامه را به خدا و رسول اعظم و امام امير المؤمنين كه زكات داد در حال ركوع .
و اين آيه از معتبرترين دلايل براى امامت امام امير المؤمنين است و اينكه او سزاوارترين كس نسبت به ولايت مسلمين است از ديگران ، كه خدا ولايت او را با ولايت خدا و ولايت رسولش برابر قرار داده است .
و ابيات ديگرى از دعبل را كه در بارهء امام على عليه السلام گفته است ذكر مىكنيم :
هامش
( 1 ) مائده / 55 .