( 1 ) 2 . محمد بن عيسى بن عبيد افتخار ملاقات با امام را پيدا كرد و از آن حضرت پرسيد : چه مىگويى دربارهء كسى كه از تو سؤال كند : به من بگو آيا خداى عزّ و جل يك شىء است يا نه ؟
محمد ماهرانه پاسخ او را داد و گفت : مسلما خداى متعال نفس خود را به عنوان شيء ( چيز ) ثابت كرده است وقتى مىگويد :
قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهادَةً قُلِ اللَّهُ شَهِيدٌ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ
« 1 » . پس مىگويم او شىء است نه مانند ساير اشياء ، زيرا اگر ما شىء بودن او را نفى كنيم او را نسخ و نفى كردهايم .
امام جواب او را نيكو شمرد و به او فرمود : « درست و راست گفتى . »
سپس افزود : مردم دربارهء وحدانيت خدا سه عقيده دارند : نفى ، و تشبيه ، و اثبات به غير تشبيه . عقيدهء نفى جايز نيست و عقيدهء تشبيه نيز جايز نيست ، براى اينكه خداى تبارك و تعالى شبيه چيزى نيست . راه سوم روش اثبات بدون تشبيه است . « 2 »
( 2 )
قدرت خدا
محمد بن عرفه از امام عليه السلام پرسيد : آيا خدا اشياء را با قدرت آفريد يا بدون قدرت ؟ « 3 » امام پاسخ داد : جايز نيست گفته شود كه او اشياء را با قدرت آفريد ، زيرا وقتى گفتى اشياء را با قدرت آفريد ، مانند اين است كه قدرت را يك چيز ديگر قرار داده و آن را آلتى دانستهاى براى آنكه به آن اشياء را به وجود آورده است و اين شرك است ، و وقتى گفتى اشياء را با قدرت خلق كرد وصف او را
هامش
( 1 ) انعام / 19 .
( 2 ) التوحيد ، ص 107 .
( 3 ) همان مأخذ ، ص 130 .