عبارت از شكيبايى در سختى و رنجورى است ، چنان كه خداوند عزّ و جل فرمودهاست
وَ الصَّابِرِينَ فِي الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ
« 1 » .
از احاديث ديگر امام عليه السّلام روايت ياسر خادم است كه گفته است : شنيدم ابو الحسن الرّضا عليه السّلام مىفرمود : اين آدمى در سه جا وحشتناكترين حالتها را دارد : هنگامى كه زاييده مىشود و از شكم مادر بيرون مىآيد و دنيا را مىبيند ، ديگر زمانى كه مىميرد و آخرت و اهل آن را ديدار مىكند ، و نيز هنگامى كه از گور برانگيخته مىشود ، و اوضاعى را مىبيند كه هرگز در دنيا نديده است .
ابو الحسن محمّد بن ابى عباده حديث ظريفى از امام عليه السّلام نقل كرده و گفته است : روزى شنيدم امام رضا عليه السّلام مىفرمايد : يا غلام آتني الغداء ( اى جوان خوراك چاشت مرا بياور ) من درست متوجّه نشدم ، امام عليه السّلام عدم توجه مرا دريافت و اين آيه را قراءت فرمود :
قالَ لِفَتاهُ آتِنا غَداءَنا
« 2 » .
من عرض كردم : فرماندهنده بهترين و دانشمندترين مردم است .
گويا محمّد بن ابى عباده تصوّر كرد ، كه اتيان در آتنى به معناى « آمدن » است كه در اين صورت بايد به با متعدّى شود تا چنين معنايى داشته باشد مانند آنچه خداوند در قرآن فرموده است
فَأْتُوا بِسُورَةٍ
ليكن در قول امام عليه السّلام و در آيهاى كه قراءت فرموده به معناى « دادن » است كه خود بدون حرف جرّ متعدّى است .
در پايان يادآورى مىشود كه آنچه در اين جا آورده شده ، بخش اندكى از احاديث جالب و ارزنده امام عليه السّلام است كه اميدواريم موفّق شويم اين سخنهاى گرانبها و پرسود را در تمامى شؤون زندگى راهنما و سرمشق خويش قرار دهيم .
هامش
( 1 ) - بقره / 177 يعنى : و شكيبايان در سختيها و رنجوريها .
( 2 ) - كهف / 63 يعنى : ( موسى ) به يار همسفرش گفت خوراك چاشت ما را بياور .