علّت اين كه تناسخ كفر ، و معتقد به آن كافر است ، اين است كه تناسخ عبارت است از اعتقاد به اين كه روح انسان پس از جدا شدن از بدن ، به جسد حيوان ديگرى منتقل مىشود ، و در آن حلول مىكند ، و روح همچون پرندهاى است كه به محض رهايى از قفسى به قفس ديگر درمىآيد ، چنين اعتقادى مستلزم انكار معاد ، كه يكى از اصول دين است بوده و بعد هم موجب انكار بهشت و دوزخ مىباشد ، در نتيجه معتقدان به تناسخ بهشت و دوزخ را ، اينگونه تأويل مىكنند ، كه بهشت عبارت از اين است ، كه روح پس از خروج از بدن ، به جسد حيوان خوبى حلول پيدا كند ، و دوزخ ، حلول آن در كالبد حيوانى شرير است و اين سخن ياوهاى است كه قرآن آن را ردّ ، و تصريح مىكند ، كه بهشت و دوزخ ، دو امر حقيقى و وجودى هستند ، و بر خلاف تأويل اينها ، الفاظى رمزى و غير واقعى نمىباشند .
امامت
امامت در اسلام از اصولى است كه از صدر اسلام و از همان اوان پس از رحلت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله موجب بروز اختلافات عميق و طولانى در ميان مسلمانان شده است ، و بر اثر كوشش قدرتهاى حاكم در وسعت دادن به دامنه اين اختلافات ، و همچنين اعمال كسانى كه چشم طمع به منصب امامت و رهبرى داشتهاند ، امّت اسلام پراكنده و به مذاهب گوناگون و متضادّ منقسم شده است . مهمترين اين مذاهب كه اصل به شمارند ، و مذاهب ديگر از آنها منشعب مىشوند دو مذهب است ، يكى تسنّن كه معتقدند پس از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله امامت از آن ابى بكر و خلفاى سهگانه پس از او است ، و ديگرى تشيّع يا اماميّه است كه پس از رحلت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله امامت را ويژه علىّ بن ابى طالب عليه السّلام و پس از او از آن يازده فرزندش مىدانند ، و هريك از اين مذاهب درباره حقّانيّت و درستى معتقدات خود ، و ردّ ديگر مذاهب ، دلايل و براهينى دارد . امّا دلايل اهل بيت عليهم السّلام در احقّ و اولى بودن خود به خلافت و امامت ، مستند به نصوص صريح و روشنى است كه درباره آنها از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله رسيده است ، و همچنين به سبب صلاحيّت و شايستگيهايى است كه براساس معيارهاى شيعه و سنّى ، مقام آنها را برتر و از ديگران ممتاز ساخته است .
امام رضا عليه السّلام طريقهاى را كه براى شناخت امام بايد پيروى شود ، و با فطرت و نهاد