نسبت اين كتاب به آن حضرت و صدور آن از آن بزرگوار است همان قرائنى باشد كه بسيارى از علما را واداشته كه به صدور آن از امام عليه السّلام يقين و به آنچه در آن است عمل كنند .
2 - اين كه كتاب مذكور تأليف پدر شيخ صدوق باشد و نام او علىّ بن موسى بوده است كه برخى از دانشمندان احتمال دادهاند ، وى روايات وارد از امام رضا عليه السّلام را در آن گردآورى ، و آن را براى فرزندش صدوق تأليف كرده باشد جز اين كه كلمه رضا كه همواره پس از ذكر نام در كتاب آورده شده است ، اين احتمال را نفى مىكند ، مگر اين كه ذكر اين كلمه را از اغلاط نسخهبرداران و نويسندگان كتاب بدانيم كه با ذكر نام علىّ بن موسى ذهن آنها متوجّه فرد اكمل شده است .
3 - اين كه كتاب مزبور از تأليفات ابن بابويه يا ديگرى است ، كه وى روايات وارد از امام رضا عليه السّلام را با حذف اسانيد آنها گردآورى و به اعتبار اين كه روايات مذكور وارد از آن بزرگوار است . آنها را به صورت كتابى كه تأليف آن حضرت است درآورده باشد . و شايد با توجّه به دلائلى كه درباره استبعاد اين كه كتاب مذكور تأليف شخص شخيص امام عليه السّلام باشد گفته شد احتمال اخير به يقين نزديكتر باشد .
نظريّات برخى از علما درباره اين كتاب
استاد و مرجع عاليقدر خويى درباره اين كتاب فرموده است : محقّق نيست فقه رضوى روايت باشد ، بلكه شواهدى در آن است كه حاكى از فتواهاى برخى از علماست ، براى اين كه تمامى آن با رسالهاى كه ابن بابويه براى فرزندش نوشته مطابقت دارد « 1 » ، و اگر اين كتاب غير از آن رساله بود ، مىبايستى شيخ صدوق آن را معرّفى كرده باشد .
امّا محقّق ميرزا عبد اللّه افندى در كتاب خود به نام رياض العلماء يقين كرده است كه اين كتاب همان رساله ابن بابويه است و اشتراك ابن بابويه در نام خود و پدرش با امام عليه السّلام
هامش
( 1 ) - المحاضرات فى الفقه الجعفرى نوشته سيّد على شاهرودى ، تقرير علامه خويى در درس خود ، جلد 1 ص 7 .