افزون بر اين ، خداوند متعال داوود ( ع ) را با بسيارى از معجزات ويژه گرداند ، نخست آنكه كوهها را براي أو رام گرداند كه با أو هر صبح وشام تسبيح مىگفتند ، چنانكه خداوند متعال مىفرمايد :
« إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِشْراقِ
/ ما كوهها با أو رام كرديم . شامگاهان وبامدادان نيايش مىكردند . » [ سورهء ص ، 18 ] . دوم آنكه هرگاه زبور مىخواند ، پرندگان با أو تكرار مىكردند ( ترجيع پرندگان ) چنانكه خداوند متعال مىفرمايد : « والطّير محشورة كل له آوّاب / وپرندگان را نيز فرآهم آورده [ رام ساختيم ] همگى فرمانبر أو بودند . » [ سورهء ص ، 19 ] . همچنين مىفرمايد :
« وَسَخَّرْنا مَعَ داوُدَ الْجِبالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَ وَكُنَّا فاعِلِينَ
/ كوهها را براي داوود رام ساختيم كه با أو تسبيح مىگفتند ومرغان را [ نيز رام كرديم ] وتواناى [ آن كار ] بوديم » [ سورهء أنبيا ، 79 ] ، مفسران در تفسير اين آية گفتهاند كه خداوند متعال به داوود ( ع ) آوازى بخشيده بود ، كه چنان آوازى را به كسى ارزانى نداشته بود ، چنانكه هرگاه به خواندن ( ترنّم ) زبور ( كتاب آسمانى خويش ) مشغول مىشد ، پرندگان در آسمان باز مىايستادند وآن را تكرار مىكردند وهر گاه به تسبيح مىايستاد ، با أو تسبيح مىگفتند ، وهمچنين كوهها أو را پاسخ مىگفتند وهر گاه به صبح وشام به تسبيح مشغول مىشد ، همراه أو مىشدند ودر خبر صحيح آمده است « 1 » كه رسول خدا ( ص ) آواز أبو موسى اشعرى را به هنگام شب شنيد كه قرآن مىخواند ، باز ايستاد وبه قرائتش گوش سپرد ، آنگاه فرمود : « لقد أوتى هذا مزمارا من مزامير آل داود / به راستى كه به أو مزمار ( نايى ) از مزامير ( ناىهاى ) آل داوود بخشيدهاند » .
سيد قطب مىگويد : داوود ( ع ) با طاعت وعبادت وذكر واستغفار به درگاه الهى توبهكار واميدوار بود . از اين روى خداوند متعال به راستى در كنار پادشاهى ونبوّت دلى ذاكر وآوازى دلنشين به أو ارزانى داشته بود كه با آن ترنّمهاى خويش را در مقام بزرگداشت پروردگارش زمزمه مىكرد ، آنگاه در قوّت ياد كرد خداوندش ونيز بهرهء نيكويش در ترتيل به آنجا رسيد كه تمامى موانع ميان وجود أو وهستى از ميان رفت وحقيقت أو با حقيقت كوهها وپرندگان به طرزى شگرف - سراسر - گره خورد وهمگى به نكوداشت وپرستش خداوند مشغول شدند ، كه ناگهان كوهها با أو زبان به تسبيح گشودند وپرندگان گرداگرد أو حلقه زدند وبه تسبيح مولاي خويش ومولاي أو مشغول شدند :
« إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِشْراقِ * وَالطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ
/ ما كوهها را با أو رام كرديم ، شامگان وبامدادان نيايش مىكردند وپرندگان را نيز فرآهم آورده [ رام ساختيم ] همگى فرمانبر أو بودند » [ ص ، 19 ]
هامش
( 1 ) . صحيح بخارى ، 9 / 241 ؛ صحيح مسلم ، 2 / 192 .