رسيده بود كه خداوند « زبور » را مشتمل بر پندها وذكرها [ ى الهى ] بر أو نازل كرد وبه أو حكمت وفصل الخطاب [ يعنى سخنى كه در ميان دو طرف دعوا حق را از باطل جدا سازد ] ارزانى داشت وبدينسان داوود وپس از أو فرزندش سليمان ، مملكت توحيد را در ميان جهانى از شرك بنياد گذاردند ، كشورى كه مردمانش مؤمن به خداوند ودينورز به اسلام بودند ، وپيش از آنان ونيز پس از آنان هرگز كسى از بني إسرائيل يكباره به پيامبرى وپادشاهى نرسيدند . بارى ، داستان آن دو در قرآن كريم گاه به اختصار وگاه به تفصيل آمده است « 4 » وگاهى با هم وگاه جداى از همديگر ذكر شدهاند . در سورهء بقره خداوند متعال حكايت مىكند كه داوود از سپاهيان طالوت بود وجالوت را أو كشت وخداوند از همين روى به أو كتاب وحكمت داد واز آن چه مىخواست به أو آموخت « 5 » ، ودر سورههاى نساء وانعام از هر دوى آنان به عنوان پيامبرانى كه وحى دريافت داشته واز نسل إبراهيم ، عليه السلام ، هستند ، ياد شده است . « 6 »
هامش
( 4 ) . سورههاى أنبيا ، 78 - 82 ؛ نمل ، 15 - 44 ؛ سبأ ، 10 - 14 ؛ ص ، 17 - 26 .
( 5 ) . سورهء بقره ، 249 - 251 .
( 6 ) . سورهء نساء ، 163 - 164 ؛ انعام ، 84 .