كشت ، چه بسا شكستى سنگين را مىپذيرفتند ، وبنابر روايت تورات ، جالوت ( جليات ) طي چهل روز هر صبح وشام به آوردگاه مىآمد ، بي آنكه كسى از بني إسرائيل دل هماورد شدن با أو را بيابد ، تا اينكه طالوت ناگزير در ميان قوم خويش فرياد زد : « اگر كسى اين مرد را بكشد ، پادشاه بسى بسيار أو را خواهد نواخت ودخترش را به أو خواهد داد وخاندان پدرىاش را در ميان بني إسرائيل آزاد خواهد گذارد ، آنگاه بود كه داوود بن يسى ، كه هنوز پسر بچهاى بيش نبود ، برآمد وبر جالوت چيره شد : « آنگاه داوود با سنگانداز وسنگ بر فلسطينيان فايق آمد وبا آنكه شمشيرى به دست نداشت آن فلسطينى را زد وكشت . » « 1 »
قرآن كريم نيز به اين رويداد اشارتى دارد ومىفرمايد :
« وَلَمَّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَجُنُودِهِ قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَثَبِّتْ أَقْدامَنا وَانْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ * فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَقَتَلَ داوُدُ جالُوتَ وَآتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا يَشاءُ ، وَلَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعالَمِينَ
/ و [ مؤمنان ] هنگامى كه براي [ مبارزه ] با جالوت وسپاهيانش به ميدان آمدند ، گفتند پروردگارا ، بر [ دلهاى ] ما [ باران ] شكيبايى فرو ريز وگامهاى ما را استوار بدار وما را بر [ ضدّ ] گروه كافران يارى ده . آنگاه به توفيق الهى آنان را درهم شكستند وداوود ، جالوت را كشت وخداوند به أو فرمانروايى وحكمت داد واز آنچه مىخواست به أو آموخت واگر خداوند برخى از مردم را [ به دست ] برخى [ ديگر ] دفع نمىكرد ، به راستى زمين تباه مىشد ، اما خداوند بر جهانيان بخشايش دارد » [ بقره : 250 - 251 ] « 2 » .
بدين ترتيب داوود ( ع ) توانست با سنگ قلّاب خويش ودر حالي كه هنوز نوجوانى بيش
هامش
( 1 ) . صموئيل أول ، 17 : 1 - 54 ؛ محمد بيومى مهران ، إسرائيل ، 2 / 680 - 687 ، مقايسه كنيد : 2 / 635 - 640 .
( 2 ) . تفسير طبري ، 5 / 354 - 376 ؛ تفسير طبرسى ، 2 / 289 - 292 ؛ الكشّاف زمخشري ، 1 / 296 - 297 ؛ تفسير روح المعاني آلوسى ، 2 / 172 - 174 ؛ الجواهر في تفسير القرآن الكريم ، 1 / 229 - 230 ؛ محمد جواد مغنيه ، تفسير الكاشف ، 2 / 382 - 383 ؛ تفسير المنار ، 2 / 389 - 394 ؛ تفسير قرطبى ، ص 1064 - 1069 ؛ الدّر المنثور في التفسير بالمأثور سيوطى ، 1 / 318 - 394 ؛ تفسير نسفى ، 1 / 125 - 126 ؛ تفسير ابن كثير ، 1 / 452 - 454 . همچنين در تفسير آن آية كه مىفرمايد :« وَلَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ »نيز رواياتى وارد شده است ، چنانكه ابن جرير از ابن عمر روايت كرده است كه گفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : « إن اللّه ليدفع بالمسلم الصالح عن مئة أهل بيت من جيرانه البلاء / خداوند به دست يك مسلمان درستكار بلا ( گزند ) را از يكصد خاندان از همسايگانش ( همسايگان مؤمن ) دفع مىكند » . همچنين اين مردويه از عبادة بن صامت روايت كرده است كه گفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : « أبدال در امّت من سى كساند كه [ بنابر نظر خداوند ] به آنان روزى مىيابيد ونعمت باران به شما ارزانى داشته مىشود وپيروز مىشويد » . قتادة گفت اميدوارم كه « حسن » يكى از آنان باشد ( تفسير ابن كثير ، 1 / 453 - 454 ) .