چنين مىنمايد كه كاتب سفر پادشاهان عهد عتيق ، از اين همه تهمت كه به سليمان بربسته ، هنوز خرسند نبوده است كه پا را فراتر نهاده و پيامبر خدا را - كه بىگمان از همهء اينها پيراسته است - كافر و مشرك نيز شمرده است ، كافرى كه به خشم و كيفر خدا دچار مىشود ، لعن و نفرين بر او فرود مىآيد ، نقمت و نكبت ، نژاد و تبار او را فرا مىگيرد ، و پروردگار اسرائيل ، تهديدش را به انجام مىرساند ، و در نتيجه ، گناهان « تلآباء » را در « اربناء » جستجو مىكند ، و بعد از او دولت و مملكتش را پاره پاره [ ( دوازده پاره ) ] مىكنند تا بيشترين آن [ ( ده پاره ) ] به بندهء او « يربعام » برسد . نويسنده تورات در اينجا فراموش نكرده است تا يادآورى كند كه به تأخير انداختن فروپاشى ملك سليمان ، به خاطر سليمان نبود ، زيرا او خدا را نافرمانى كرده بود و سزاوار كيفر بود ، بلكه به خاطر بندهاش داوود و به خاطر اورشليم - شهر برگزيدهء او - بود . « 1 »
اما در قرآن كريم « 2 » ، سليمان ( ع ) ، پيامبرى است پادشاه ، كه خداوند نعمتهايى شگفت به دو بخشيده چون دانستن زبان حيوانات ، پرندگان و مورچگان ، و رام ساختن پرندگان و پريان . و او را چنين ستوده است : « ما به داوود و سليمان دانشى بخشيديم . گفتند : سپاس خداى راست كه ما را بر بسيارى از بندگان مؤمن خويش برترى داد . و سليمان از داوود ، ميراث پيامبرى برد و گفت : اى مردمان ! به ما زبان مرغان آموخته شده ، و به ما از هر چيز بخشيده شده ، بىگمان اين ، فضل [ و بندهنوازى ] آشكار خداست . سپاهيان سليمان از پرى و آدمى و پرنده ، نزد او گرد آمدند و صفآرايى كردند ، و آنگاه كه به وادى موران رسيدند ، مورى گفت : اى موران ، به لانههاى خويش رويد ، مبادا سليمان و سپاهيانش نادانسته شما را لگدمال كنند ، سليمان از سخن او لبخندى زد و گفت : خدايا ، شايستگىام بخش تا نعمتهايت را كه به من و پدر و مادرم ارزانى داشتهاى ، سپاسگزارم ، و كارهاى شايستهاى كه تو را خوش آيد ، انجام دهم ، و به مهربانى خويش مرا در ميان بندگان نيكويت درآور » « 3 » ؛ و مىگويد : « سليمان را به داوود
هامش
( 1 ) . همان ، 11 : 1 - 13 . اين گزارش عهد عتيق را با گزارش ديگر آن در اول تواريخ ايام ، 22 : 6 - 19 . بسنجيد تا ناسازگارى آشكار آنها را ببينيد .
( 2 ) . قرآن بارها از سليمان ياد كرده است ، بنگريد به سورههاى : بقره ، 102 ؛ نساء ، 163 ؛ انعام ، 84 ؛ انبياء ، 78 - 82 ؛ نمل ، 15 - 44 ؛ سباء ، 12 - 14 ؛ ص : 30 - 40 .
( 3 ) .« وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ وَ سُلَيْمانَ عِلْماً ، وَ قالا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي فَضَّلَنا عَلى كَثِيرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنِينَ * وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَ أُوتِينا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ * وَ حُشِرَ