كلّى مىخواهد ، دليلي بر آن از طريق خودش هم ندارد چه جا كه دليلي لايق ذكر به مقابله خصوم در دست داشته باشد ; زيرا كه الينيّت مطلقه براي حق واشديّت انقياد براي حق دائماً في جميع الأحوال وجميع الأوقات نمىآيد مگر از معصوم .
سبحان الله ! بر أنبيا ( عليهم السلام ) به مزيد وقاحت خطاياي عظيمه ثابت كنند - كما لا يخفى على ناظر نوادر الأصول ( 1 ) وغيره من كتب أئمتهم الفحول - ودر تنزيه ( 2 ) خلافت مآب از مخالفت حق به اين مثابه كوشند حال آنكه صدور ( 3 ) مخالفت حق مكرراً از خلافت مآب به تصريحات خود ايشان ثابت است .
وارشاد خلافت مآب كه : ( نيست خير در شما اگر نگوييد ونيست خير در من اگر نشنوم ) اگر چه عين حق وصواب است وهيچ كسى را در آن كلامي نيست ، لكن از اين ارشاد ، ملازمه دائمه با حق وترك فظاظت وغلظت در جميع أوقات از كجا ثابت توان كرد ؟ !
وعدول أو از حق جاها از مباحث سابقه ظاهر وواضح است ، وآنفاً شنيدى كه جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) در مسأله خيار چاره [ اى ] از متابعت عمر
هامش
1 . نوادر الأصول 2 / 180 - 186 ( الأصل السابع والأربعون والمائة ) ، ولاحظ أيضاً : 1 / 374 ، 407 - 408 .
2 . [ ج ] : ( تبرئه ) .
3 . كلمه : ( صدور ) در حاشية [ الف ] به عنوان تصحيح آمده است .