مفضول باشد ، لازم آيد كه آن حضرت تمناى مفضول وترك أفضل كرده باشد ، وتمناى ترك أفضل وفعل مفضول از آن حضرت - خصوصاً در اين عبادت جليله - مستقبح است كه آن حضرت سابق إلى كلّ خير ، ومبادر إلى كلّ فضل بوده .
پس تجويز تمناى مفضول به سبب تطييب قلوب أصحاب در حقيقت راجع مىشود به اظهار باطل به سبب تأليف وتطييب قلوب كه اسلاف واخلاف سنيه آن را قديماً وحديثاً نهايت مذموم ومعيوب مىدانند .
ونيز بنابر اين طعن عظيم بر صحابه لازم مىآيد كه از اين تأويل ثابت مىشود كه : صحابه ايمان به حكم شرعي نياوردند تا كه آن حضرت محتاج شد به اظهار امر غير واقعي كه براي تطييب قلوب شان تمناى مفضول نمود .
ونيز هرگاه تمتّع مفضول بود ، پس چرا اصحابِ خود را نقل به تمتّع نمود تا كه بعد شاقّ آمدن اين انتقال نبىّ رسول متعال [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] محتاج انتقال به سوى اظهار تمناى مفضول وترك أفضل آن . . . ( 1 ) اعمال گرديد ؟ !
ودر حقيقت اين معامله بدان مىماند كه فقيهى اتباع خود را كه مشغول به عبادتي أفضل باشند - مثل تعليم علوم دينيه - امر كند به ترك آن ، وحكم نمايد به اختيار عبادت مفضول از آن مثل اشتغال به نماز مستحب ، وهرگاه بر اتباع أو اين معنى شاق آيد ، براي تطييب قلوبشان اظهار تمناى اشتغال
هامش
1 . در [ الف ] به اندازه يك كلمه سفيد است .