وابن القيّم ، اين جواب ابن عباس را نهايت پسنديده كه آن را جواب علما دانسته ، وجواب كساني كه مىگويند كه : عثمان وأبو ذر اعلم اند به رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) نپسنديده .
و [ از ] قول ابن قيّم : ( فهلاّ قال ابن عباس وعبد الله بن عمر : أبو بكر وعمر أعلم برسول الله صلى الله عليه [ وآله ] وسلم منّا ) ظاهر است كه جواب به اعلميت أبو بكر وعمر قابل آن نيست كه ابن عباس وابن عمر آن را بر زبان آرند ، پس ثابت شد كه تمسك عروه به آن در حديث ابن جرير باطل محض وخرافه بحت است .
واز قول أو : ( لم يكن أحد من الصحابة . . ) إلى آخره ظاهر است كه : كسى از صحابه وتابعين راضى به اين جواب نمىشد ، پس ثابت شد كه چون عروه به همين جواب در حديث ابن جرير در ردّ متعه نسا وهمين متعة الحجّ - كه ابن القيّم درباره آن توهين آن جواب مىكند - تمسك نموده ، امرى را كه كسى از صحابه وتابعين راضى به آن نبود ، اختيار كرده خود را از طريقه مرضيه علما وصحابه وتابعين خارج ساخته ، نرد اضلال وتخديع جهال بأخته .
واز قول ابن القيّم : ( وهم كانوا أعلم بالله ) ظاهر مىشود كه : عروه در اين جواب نهايت بي ديني وغايت ( 1 ) جهل وعدوان ومجازفت وطغيان را كارفرما شده كه تقديم رأى غير معصوم بر قول معصوم فرموده .
هامش
1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( عنايت ) آمده است .