ندانسته ، ورنة اگر به نهى عمرى ، نسخ متعه نزد جابر متحقق مىگشت چرا استمتاع خود وديگر أصحاب را به جواب سائل نقل مىنمود ؟ !
دليل ششم :
مسلم در “ صحيح “ ( 1 ) خود آورده :
حدّثنا حامد بن عمر البكراوي ، قال : ( نا ) عبد الواحد - يعني ابن زياد - ، عن عاصم ، عن أبي نضرة ، قال : كنت عند جابر بن عبد الله فأتاه آت ، فقال : ابن عباس وابن الزبير اختلفا في المتعتين ، فقال جابر : فعلناهما مع رسول الله صلى الله عليه [ وآله ] وسلم ، ثم نهانا عنهما عمر ، فلم نعد لهما ( 2 ) .
اين روايت دلالت دارد بر آنكه جابر به جواب كسى كه اختلاف ابن عباس وابن زبير را نزد أو ذكر نموده ، خواهان تحقيق حال گرديده ، براي تأييد تجويز ابن عباس وتصديق آن ، فعل خود وديگر أصحاب ، متعه را در عهد جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) نقل نموده ، وظاهر است كه اگر غرض جابر اثبات تحريم متعه مىبود ، و [ از ] نهى عمر ، نسخ آن نزدش متحقق مىشد ، جابر در مقام رفع شبهه سائل ، نهى نبوي را ذكر مىنمود ، نه آنكه صرف ذكر نهى عمر مىكرد ، وبه فعل خود وأصحاب ، متعه را جواز آن ظاهر مىنمود ، واين
هامش
1 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا : ( مسلم ) افزوده شده است .
2 . [ الف ] جلد أول 451 / 495 باب نكاح المتعة من كتاب النكاح . [ صحيح مسلم 4 / 59 ] .