حدّثني محمد بن رافع ، قال : ( نا ) عبد الرزاق ، قال : ( أنا ) ابن جريح ، قال : أخبرني أبو الزبير ، قال : سمعت جابر بن عبد الله يقول : كنّا نستمتع بالقبضة من التمر والدّقيق الأيّام على عهد رسول الله صلى الله عليه [ وآله ] وسلم وأبي بكر حتّى نهى عنه عمر في شأن عمرو بن حريث ( 1 ) .
اين روايت هم مثل روايت سابق دلالت صريحه دارد بر آنكه صحابه كرام - اعني جابر وغير أو - متعه مىكردند بر عهد جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وعهد أبى بكر وعمر تا كه منع نمود عمر از آن در شان عمرو بن حريث .
پس اگر متعه جايز نبود چگونه مثل جابر بن عبد الله - كه از اجلّه وأعاظم وأكابر صحابه بوده - وديگران متعه مىنمودند ؟ !
واگر - لفرض باطل - به سبب عدم اطلاع بر ناسخ ، جسارت بر ارتكاب حرام مىنمودند ، چگونه جابر اين فعل خود وديگران را كه مبنى بر جهل وناداني از حكم ايمانى بوده براي مسلمين نقل كرده ، ايشان را در ضلال افكنده ؟ !
وظاهر است كه مجرد نهى عمر كه جابر نقل كرده ، مثْبِت عدم جواز متعه نمىتواند شد ، بلكه عدم ذكر نهى خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وصِرف ذكر نهى
هامش
1 . [ الف ] صفحة : 451 / 495 باب نكاح المتعة من كتاب المتعة . [ صحيح مسلم 4 / 131 ] .