ابن عباس را بر تجويز متعه زجر شديد نموده وگفته كه : إنك رجل تائه . ( 1 ) انتهى .
اين عبارت دلالت صريحه دارد بر آنكه - معاذ الله - جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) روايت تحريم متعه را - كه مخاطب حواله آن به “ موطأ “ وبخارى ومسلم نموده ، احتجاج واستدلال به آن مىنمايد - در همين وقت ردّ والزام ابن عباس روايت فرموده ، نه قبل آن ونه بعد آن ، پس انحصار اين روايت در اين وقت به كمال وضوح وظهور به اعتراف مخاطب ثابت گرديد ، وواضح گشت كه اين روايت در غير وقت اين ردّ والزام مروى نشده ، چنانچه لفظ ( همين ) بر آن دلالت دارد ، وهم احتجاج واستدلال مخاطب بر ردّ وابطال تاريخ تحريم به خيبر بر اين حصر دلالت واضحه دارد .
وهرگاه اين روايت منحصر شد در اين وقت ، در بطلان وافتراى آن احدى از أرباب الباب شك وارتياب نخواهد ورزيد ، وأدنى شك ووهنى وضعفي در ثبوت افتراى آن ، پيرامون خاطر أهل فهم وادراك نخواهد گرديد ; چه قصه الزام وردّ جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) بر ابن عباس بلا ريب وشك ، كذب محض وبهتان صرف است ; زيرا كه اگر جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) ردّ بر ابن عباس مىكرد وأو را الزام مىداد وروايت نسخ جواز متعه از حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) نقل مىفرمود وأو را زجر شديد مىفرمود ، قطعاً وحتماً
هامش
1 . تحفه اثناعشريه : 302 .