بيست ودوم : آنكه دليلي كه مخاطب براي اين تكذيب معيب دارد فرموده - بعد تسليم آنكه منقول باشد - به نهجى كه ذكر كرده ، نافع نيست ، وقبول آن ما را غير ضرور ، بل هو مردود ، متروك ، ‹ 991 › مهجور ، فإن غايته أن يكون من روايات أهل الكذب والزور .
پس تا وقتي كه ثابت نكند اين قصه را از روايات معتبره أهل حق - كه احتجاج واستدلال را شايد - تشبّث به آن نبايد .
بيست وسوم : آنكه خود مخاطب در صدر كتاب گفته :
ودر اين رساله التزام كرده شد كه در نقل مذهب شيعه وبيان أصول ايشان والزاماتى كه عايد به ايشان مىشود ، غير از كتب معتبره ايشان منقول عنه نباشد ، والزاماتى كه عايد به أهل سنت مىشود ، مىبايد كه موافق روايات أهل سنت [ باشد ] ، والا هر يك را از طرفين تهمت تعصب وعناد لاحق است ، وبا يكديگر اعتماد ووثوق غير واقع . ( 1 ) انتهى .
پس بنابر اين التزام مىبايست كه براي اثبات كذب اين روايت به مقابله شيعه والزام اينها به اين معنا اين دليل را از كتب معتبره ايشان ثابت مىكرد تا صلاحيت التفات مىداشت ، ولكنّه أَخْفَرَ وَأجْفى ، وَغَدَرَ فما وفى .
بيست وچهارم : آنكه نيز مخاطب در باب امامت گفته :
هامش
1 . تحفه اثناعشريه : 2 .