به فعل جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) موجب اطلاق بدعت ( 1 ) بر آن خواهد شد ، اطلاق بدعت بر ديگر واجبات ومستحبات هم به اين اعتبار - كه لا أقل جزئيات شخصية خاصّه آن كه الحال واقع مىشود ودر زمان آن حضرت نبود - صحيح باشد ، ولا يقول به عاقل .
ومع هذا از افاده امام شافعي - كه به تصريح والد مخاطب در " قرة العينين " مقتداى جميع محدّثين وفقها ، وأعمق است به اعتبار مدرك ، وأقوى به اعتبار فقه واستنباط ، وآيتي از آيات الله تعالى ( 2 ) - ظاهر شد كه قول عمر : ( نعمت البدعة هذه ) دلالت دارد بر آنكه : آن بدعت محدثه است كه نبوده ، پس بطلان اين تأويل به تصريح امام شافعي ظاهر شد ، ولله الحمد على ذلك .
وافاده كرمانى هم به صراحت تمام ابطال آن مىنمايد كه از آن ظاهراست كه : وجه اطلاق عمر بدعت را بر اين صلات آن است كه : جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله ) آن را مسنون نساخته ، ونه در زمان أبى بكر بوده ( 3 ) .
وجلال الدين سيوطى - كه به غايت محقق ومعتبر است - اين قول عمر را از دلايل اين معنى كه اين صلات در زمان حضرت رسول خدا صلى الله عليه [ وآله ] وسلم نبود ، وآن را جناب رسول خدا " صلى الله عليه [ وآله ] وسلم
هامش
1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( بدعت اطلاق ) آمده است .
2 . قرة العينين : 195 .
3 . شرح الكرماني على البخاري 9 / 154 .