والجواب : أمّا عن الاقتراض لنفسه ; فبأنه باطل ، ومحض افتراء يعلم ذلك من تتبع ما تواتر من أحواله ، فإنه كان يرفع ( 1 ) القميص ولا يحصن على طعامه إدامين ، ويستقرض عند الحاجة ، أنه أوصى ابنه عبد الله بأن يوصل إلى بيت المال ما أخذه منه ، وصرفه إلى حوائجه ( 2 ) .
عجب است كه اين كشميرى به كمال جسارت ووقاحت انكار اقتراض عمر در صدر كلام آغاز نهاده ، باوصف آنكه در عجز آن خودش ذكر نموده كه : ( عمر استقراض مىكرد نزد حاجت ، ووصيت كرد پسر خود عبد الله را كه ايصال كند به سوى بيت المال آنچه گرفته عمر از آن وصرف كرده در حوائج خود ) ، پس باوصف اعتراف أو به استقراض عمر از بيت المال انكار اقتراض ثمانين الف را كه ثبوت آن دريافتى ، غايت مكابره ومجادله است .
واما دادن عمر عايشه وحفصة را ‹ 894 › در هر سال ده هزار درهم كه تفتازانى تكذيب آن هم به شدّ ومدّ نموده ، پس آن هم در روايات ثقات أهل سنت ثابت شده ، چنانچه سابقاً در طعن فدك مذكور شد كه : أبو بكر وعمر هر دو عايشه را ده هزار درهم در هر سال مىدادند ( 3 ) .
هامش
1 . كذا ، والظاهر : ( يرقع ) .
2 . نجاة المؤمنين :
3 . در طعن دوازدهم أبو بكر از الصواعق المحرقة 1 / 99 گذشت .