إِنَّ اللَّهَ
به درستى كه خداى تعالى
عِنْدَهُ
نزديك اوست
عِلْمُ السَّاعَةِ
دانستن قيام قيامت
وَ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ
و فرومىفرستد باران را در زمين و مكان كه مقدور و مقرر كرده
وَ يَعْلَمُ
و مىداند
ما فِي الْأَرْحامِ
آنچه در رحمها است از مرد و زن و تمام و ناقص
وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ
و نمىداند هيچ نفسى نيكوكار يا بدكردار كه
ما ذا تَكْسِبُ غَداً
چه چيز كسب كند فردا از خير يا شر
وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ
و نمىداند هيچ نفسى كه او
بِأَيِّ أَرْضٍ
بكدام زمين
تَمُوتُ
بميرد و در كدام وقت
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ
به درستى كه خداى تعالى داناست بغيبها چون خواهد آشكارا كند
خَبِيرٌ
آگاه از غيبها و چون خواهد به پرده كرم بپوشد -
سورة السجدة
مكية و هى ثلاثون آية -
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ - الم
مرتضى على كرم اللّه وجهه فرموده كه هر كتاب خداى را خلاصه بود و خلاصه قرآن حروف مقطعه است و در الم گفتهاند الف از اقصاى حلق آيد و آن اوّل مخارج است و لام از طرف لسان گفته شود و آن وسط مخارج است و ميم از شفه گويند و آن آخر مخارج است و اين سخن اشارتست بهآنكه بنده بايد كه در مبادى و اواسط و اواخر اقوال و افعال خود بذكر حق سبحانه مستأنس باشد
تَنْزِيلُ الْكِتابِ
فرو فرستادن كتاب يعنى قرآن
لا رَيْبَ فِيهِ
هيچ شك نيست درو يعنى منزل است بىشبهه
مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ
از پروردگار عالميان آيا تصديق مىكنند اهل مكّه كه اين از نزديك خداى است
أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ
يا همىگويند كه بربافته است محمد ص آن را از پيش خود
بَلْ
نه چنين است كه مىگويند بلكه
هُوَ الْحَقُّ
قرآن سخن درست و راست است فرود آمده
مِنْ رَبِّكَ
از پروردگار تو
لِتُنْذِرَ
تا بيم كنى از عذاب الهى
قَوْماً ما أَتاهُمْ
قومى را كه در زمان تواند و نيامده است بديشان
مِنْ نَذِيرٍ
هيچ بيمكننده
مِنْ قَبْلِكَ
پيش از تو مراد زمان فترت است و اسماعيل ع نذير بوده اهل زمان خود را و تو نذير قوم خودى
لَعَلَّهُمْ
شايد كه ايشان به بيم كردن تو
يَهْتَدُونَ
راه يابند اگر من خواهم .