تخطي إلى المحتوى الرئيسي

القرآن الكريم ( قرآن كريم مع تفسير حسيني ) ( فارسى ) — صفحة 917

مساهمون:

ص٩١٧
ما خَلْقُكُمْ
نيست آفريدن شما اى اهل مكّه
وَ لا بَعْثُكُمْ
و نه برانگيختن شما بعد از مرگ
إِلَّا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ
مگر مانند آفريدن و برانگيختن يكتن چه حق سبحانه در خلق اشياء بآلات و ادوات و اعانت و مددگاران محتاج نيست بلكه به كلمه كن صد هزار عالم ايجاد كند و در بعث اموات به ترتيب مقدمات احتياج ندارد بلكه اسرافيل را فرمايد كه بگو برخيزيد از گورها به يك دعوت او همه خلائق از گورها بيرون آيند
إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ
به درستى كه خداى شنواست همه مسموعات را
بَصِيرٌ
بينا است همه مبصرات را و هر آئينه بقدرت چنين كس عجز را راه نيست بيت
قدرت بىعجز ندادى به كس * قدرت بىعجز تو دارى و بس
أَ لَمْ تَرَ
آيا نديدى و ندانستى
أَنَّ اللَّهَ
آنكه خداى تعالى
يُولِجُ اللَّيْلَ
درمىآرد ظلمت شب را
فِي النَّهارِ
در روشنى روز اين وقتى بود كه شب درآيد
وَ يُولِجُ النَّهارَ
و داخل مىگرداند روشنى روز را
فِي اللَّيْلِ
در تاريكى شب زمانى كه روز پديد آيد يا مقادير ايشان كم و زياده مىكند
وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ
و رام كرد آفتاب و ماه را كه سبب منافع خلق‌اند
كُلٌّ يَجْرِي
هر يك ازين نيّرين مىرود در فلك خود
إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى
تا زمان نامبرده كه روز قيامت است و جريان ايشان در ان روز منقطع گردد
وَ أَنَّ اللَّهَ
و به درستى كه خداى تعالى
بِما تَعْمَلُونَ
به‌آنچه شما مىكنيد
خَبِيرٌ
داناست و كنه امور را مىشناسد
ذلِكَ
آن سعت علم و شمول قدرت
بِأَنَّ اللَّهَ
بسبب آنست كه خداى تعالى
هُوَ الْحَقُّ
اوست ثابت در ذات خود و واجب بوجود خويش
وَ أَنَّ ما يَدْعُونَ
و آنچه شما مىخوانيد و حفص به غيبت مىخواند يعنى آنچه مشركان مىخوانند و مىپرستند
مِنْ دُونِهِ
بجز خداى
الْباطِلُ
بيهوده و ناحق است
وَ أَنَّ اللَّهَ
و ديگر سبب آنست كه خداى
هُوَ الْعَلِيُّ
اوست برتر يعنى غالب بر همه
الْكَبِيرُ
بزرگ است كه ازو بزرگترى نيست
أَ لَمْ تَرَ
آيا نديدى و ندانستى
أَنَّ الْفُلْكَ
آنكه كشتى
تَجْرِي فِي الْبَحْرِ
مىرود در دريا
بِنِعْمَتِ اللَّهِ
به منت و احسان او كه او را بر روى آب نگاه مىدارد و باد را براى رفتن او مىفرستد
لِيُرِيَكُمْ
تا بنمايد شما را
مِنْ آياتِهِ
بعضى از دلائل قدرت خود در حركت كشتى و برخى از عجائب بحر
إِنَّ فِي ذلِكَ
به درستى كه در امر كشتى و دريا
لَآياتٍ
هر آئينه نشانهاست در شمول قدرت و كمال حكمت و وفور نعمت
لِكُلِّ صَبَّارٍ
مر هر صبركننده را بر بلاى او
شَكُورٍ
شكر گوينده بر نعمهاى او .