وَ نُفِخَ
و دميده شود
فِي الصُّورِ
در صور نوبت اوّل بقول آنها كه دو نفخه اثبات مىكنند و اين را نفخه صعقه گويند كه چون دردمند
فَصَعِقَ
پس بىهوش بيفتد و اصح آنست كه بميرد
مَنْ فِي السَّماواتِ
هر كه در آسمانها است
وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ
و هر كه در زمين است
إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ
مگر آن كسى را كه خواهد خداى كه حمله عرشاند يا شهداء يا خزينه بهشت و دوزخ
ثُمَّ نُفِخَ
پس دميده شود
فِيهِ
در صور
أُخْرى
نوبتى ديگر اين نفخه را نفحه بعث خوانند و به اين نفخه جمله مردگان زنده شوند
فَإِذا هُمْ
پس ناگاه ايشان
قِيامٌ
بهپا ايستادگان باشند بر كنار قبور خود
يَنْظُرُونَ
مىنگرند از هر طرفى چون مبهوتان يا انتظار مىبرند كه با ايشان چه كنند
وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ
و روشن گردد عرصه زمين محشر
بِنُورِ رَبِّها
بنور پروردگار آن يعنى نورى كه خداى در ان بيافريند و گفتهاند مراد روشنى عدل است كه حقوق خالق و خلايق بدان ظاهر گردد و ظلمت ظلم مندفع شود
وَ وُضِعَ الْكِتابُ
و نهاده شود نوشتها يعنى صحايف اعمال در دست راست و چپ
وَ جِيءَ بِالنَّبِيِّينَ
و آوردند پيغمبران را براى دعوى ابلاغ بر امت
وَ الشُّهَداءِ
و گواهان را براى صحت دعوى ايشان مراد امت محمد است صلّى اللّه عليه و سلم و گفتهاند شهيدان صف جهاد را حاضر كنند و رفيق پيغمبران سازند جهت شرف ايشان
وَ قُضِيَ
و حكم كرده شود
بَيْنَهُمْ
ميان بندگان
بِالْحَقِّ
به راستى و عدل
وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
و ايشان ستمديده نشوند بنقصان ثواب و افزونى عقاب
وَ وُفِّيَتْ
و تمام داده شود
كُلُّ نَفْسٍ
هر نفسى را
ما عَمِلَتْ
جزاى آنچه كرده است
وَ هُوَ أَعْلَمُ
و خدا داناتر است
بِما يَفْعَلُونَ
به آنچه آفريدگان مىكنند و جزا مناسب آن خواهد داد
وَ سِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا
آورانده شوند آنان كه نگرويدهاند راندنى سخت
إِلى جَهَنَّمَ
بسوى دوزخ
زُمَراً
گروه گروه بعضى در پى بعضى
حَتَّى إِذا جاؤُها
تا چون بيامد به دوزخ
فُتِحَتْ
گشاده شود
أَبْوابُها
درهاى هفتگانه آن براى درآمدن ايشان
وَ قالَ لَهُمْ
و گويند مر ايشان را
خَزَنَتُها
خازنان دوزخ از روى سرزنش
أَ لَمْ يَأْتِكُمْ
آيا نيامدند بشما .